मुक्तांगण

2009-10-13T16:58:00.006+05:30

रेन ट्रीच्या झाडांवर लांबून पाहताना लुकलुकणार्‍या दिव्यांसारखी दिसणारी तुर्रेदार फुलं ऐटीत झाडांच्या टोकांवर पाणदिव्यांसारखी तरंगत असल्याचा भास होतो....शिरीषाच्या झाडाची एक कमाल वाटते मला, मंद रंगाच्या गुलाबी झुपक्यांनिशी त्याच्या वेंधाळ फांद्या वार्‍यानिशी हलतात तेव्हा कुठे त्याची फुलं पटकन नजरेत येतात. एरवी आकर्षून घेणारा रंग,पाकळ्या असा अलंकारिक जामानिमा नसला तरी शिरीष फुलांचं असणं निव्वळ आवडतं. साने गुरुजींच्या बालकथांपैकी एका पुस्तकात शिरीषाच्या फुलांचा एक छान संदर्भ होता...तेव्हापासून आजतागायत शिरीषाच्या फुलांचं आकर्षण तस्संच आहे.

त्याच्या सावलीतच बसलेल्या असतात त्या दोघी.

भुर्‍या रंगाचा पिनाफोर आणि त्यात त्याहून जरा फिक्कट शर्ट तो ही निळीच्या रंगाने निळकट झालेला...निळसर मळकट अशीच झाक आहे त्या रंगात. त्यांच्या रंगात बेमालूम मिसळून गेलेली. भुरकट केसांच्या घट्ट वेण्यांना काळ्या रिबीनी आणि फुलपाखरी पेड. एक जराशी सावळी दुसरी गव्हाळ. भेळेच्या पुडक्यात एकच ओलसर पुरी बुडवून खात, खिदळत त्यांची दुपार सटकते.
एकाच शाळेतल्या-आळीतल्या मैत्रिणी..,दोघी शाळा सुटल्यानंतर ठराविक घरातली दुपारची कामं आवरण्यासाठी निघतात. शिकण्याची हौस अशी फार नाही. पिना, रंगीत रिबीनी, क्लिप्स टिकल्या यांचा मात्र भारी शौक. गाडीच्या चाकाजवळ किंवा जवळच्या झाडाखालीच दिवसभर डोक्यावर घेतलेलं फडकं, तेच दुपारी तोंडावर घेउन लवंडलेल्या गाडीवाल्याच्या गाडीवर असं त्यांचं आगळंवेगळं विंडो-शॉपिंग सुरु असतं. गाडीवाल्यालाही सवय झालेली असते...आताशा तो त्यांना हटकतही नाही.

त्यांच्या गप्पांतून त्यांची माय, कुठल्यातरी शेठाणीकडे काम करते...तिच्याकडच्या शेल्फमधल्या वस्तू, तिच्या डायनिंग टेबलवरची क्रीम्स.....असे बरेच स्वप्नाळू तुकडे ऐकू येतात.
त्यात एखादी रस्त्यातून जाणारी गोरीपान जीन्स, टी शर्ट अशी मॉडर्न मुलगी दिसली की तिच्या जराही लव नसलेल्या त्वचेबद्दल, ड्रेसबद्दल त्यांच्या मनात एक टवटवीत कुतूहल जागं होतं. मोठ्या,पापणीदार डोळ्यातून ते आपसूक बाहेर पडतं.
आपली मोठी बहीण आय-ब्रो करणं कुठून-कशी शिकली, एका बाईच्या पार्लरमध्ये काम करताना जुन्या म्हणून कचर्‍यात टाकून दिलेल्या रंगीत बाटल्यामधलं क्रीम आणून ते कसं आठवडाभर पुरवून वापरलं हे सांगताना त्यांच्यापैकी एकीच्या कोरीव भुवया खालीवर होतात.

त्यातली एक लग्नाळू वयाची.. तिच्या आईने चार घरी कामं करताना तिचा विषय काढला तर ही चेहर्‍यावर कावरेबावरे भाव घेउन कोपर्‍यात उभी. मोठया बहिणीचा संसार, तिचा नवरा..न जाणोत कितीक जखमांची आठव दाटून आली असेल पण चेहर्‍यावर लग्न या शब्दासरशी कायम एक प्रश्नचिन्ह!
अबोध जाणीवांपलीकडे उत्तरं शोधणारे आपले आपणच..त्यांची उत्तरं कोणत्याही पुस्तकात सापडणार नाहीत किंवा शाळेत बाईही सांगणार नाहीत अशी मनातली निरगाठ पक्की करत, जगणारी ती ही एक.

त्या दोघी फक्त प्रतिकं..चालती-बोलती. त्यांच्यासारख्या बर्‍याच, किंवा त्यांच्याप्रमाणे बरेच.

त्या दोघी तसेच ’ते’ही. त्यांना काही शिरीषाचं झाड भावणारं नाही..पण सावलीसाठी आसुसलेलं शरीर आणि झाड ही सामाईक बाब.
निबर झालेल्या झाडाच्या खोडांसारखे, बोटाच्या पेरांतून मस्ती, रग असा परिस्थितीजन्य मेळ जमून आलेले पोरगेले तरुण. पोरसवदा वय म्हणावं तर चांगली वस्तर्‍याने भादरलेली मिशी. एकाने केलं म्हणून दुसर्‍याने वडिलांच्या ब्लेडने आहे नाही ते सगळंच सफाचट केलेलं. असं वर्गात गेलं की मुलींच्या बेंचवरुन खसखस ऐकू येते..आपल्या दिसण्याची दखल घेतली जाते असा समज करुन वेडया वयातलं पौरुषत्व मिशीपासून कानापर्यंत पसरतं.
तेच चारचौघात सर ओरडले की अपमान या नव्या जाणिवेमागून बाहेर पडू पाहतं...कानशिलं गरम झाली की कुणीतरी मागून कुजबुजतं....ए सावत्याचे कान बघ..साशासारखे लाल...खि: खी:.’ लाजेच्या उशीखाली तोंड लपवावं तर मुलगी समजून खिदळतील.... अशा अनेक संमिश्र भावनांच्या पालव्या फुटून झाड फोफावत जातं...नुसतंच.
पुस्तकांची हौस असो वा नसो तरी बाईंविषयी त्यांना अतोनात प्रेम असतं. गुरुपौर्णिमेच्या दिवशी हमखास एखादा गुलाबाचा गुच्छ, स्वत: तयार केलेलं ग्रीटिंग, एकदा तर बाईंना द्यायला गुलाब मिळालं नाही म्हणून त्याने हारवाल्याकडून निशिगंधाच्या फुलांचे दांडे घेउन तेच बदामाच्या पानात गुंडाळून दिले. त्यांची भाषा वारली, आदिवासी पाड्यातली....पटकन कळली नाही कळली तरी डोळे बोलके. पूर्ण गावभर शिव्या देत फिरलं तरी बाईंसमोर मोघम शिव्या द्यायच्या... शिव्या पूर्णपणे बंद करणं अवघड कारण जिभेला वळणंच तसं.
कधी पाण्याच्या टाकीत शिवांबू, कधी छपरावरची कौलं गायब असे एक ना अनेक खेळ. कुणी इलेक्ट्रॉनिक वस्तू रिपेअर करण्यात एक्स्पर्ट, कुणाचं गॅरेज, तर कुणाच्या बाबांची वडापावची गाडी..
एखाद्याला पेपर टाकताना लाज वाटते, कुणी मुद्दाम बाईंच्या घरी पेपर टाकतो असं अभिमानाने सांगतो. एखादा कार्यकर्ता असतो...पक्ष अपक्ष आहे की नाही हे ही ठाउक नसतं. एखादा नुसत्याच मारामार्‍या करायला मिळतात म्हणून जातो. गॅरेजमध्ये काम करतो सांगण्यापेक्षा चारचौघांत सांगण्यासारखी असते, कार्यकर्त्याची पदवी.

माणूस वाढत कुठे जातो? तो फोफावत जातो...जन्माची मुळं मातीत आणि बाह्यांग आकाशाकडे. फोफावण्याची हौस फिटत नाही...पालवी नसलेल्या झाडाच्या फांद्यानाही.

त्यांच्या असण्यात स्त्री-पुरुष, मुलगा-मुलगी असं वेगळं प्रतिनिधीत्त्व करण्याची गरज भासत नाही. ती ती त्यांच्या त्यांच्या आयुष्यातली पात्रं, प्रत्येकाची कथा आहे..कथेच्या मध्यभागी ते आहेत किंवा नाहीतही.
पण त्यांच्या कथांशी, आयुष्याशी माझ्यातल्या एका गुणसूत्राची नाळ जोडलेली असावी.
विचारांनी????, भावनांनी????..............असेल. आहे म्हणण्याइतकं ठाम फार काही नाही, म्हटल्याने अधोरेखित केल्याचं चोरटं समाधान मिळेल असंही नाही.
तळ्याकाठी बसलेल्या विस्कटलेल्या केसांच्या बुडढ्यासारखे माझेही विचार विस्कटत, पसरत जावेत..त्याला ’भीष्म’ कल्पनेसारखा अंत नसावा.
आपण इथे नसतो तर कुठे असतो असे संन्यासी विचार एक चांगला कॅन्व्हास उभा करतात. डोंगरावर, किंवा एखाद्या गावात भटकताना छपरा-कौलाच्या शाळेत शिकवताना असं कल्पनाशक्ती काहीबाही रंगवत जाते..... पण असं फिरताना रापलेल्या केसांची, त्वचेची काळजी मी केली असती????(!!!!)
होsss...तेवढे कॉशस आहोत आपण आपल्याबाबतीत पण औटघटकेच्या चिंतेवर सहज मात केली असती. काय टिपीकल मुलगीपणाचं लक्षण आहे.........असं म्हणून!!!!

गावच का...ओसाडच का?.....इथेही अडचणीत असणारे लोक आहेत, इथेही बर्‍याच गोष्टी करण्यासारख्या आहेत मग गावच डोळ्यासमोर उभं राहण्याचं कारण काय....विचार मनात आला...त्यासरशी खल करुन झाला. स्वत:चंच स्वत:ला हसू आलं. आपलेही विचार स्वप्नाळू आहेत त्या दोघींसारखेच. झगडा सावलीसाठीच....फरक फक्त देण्या-घेण्यात आहे.

तात्या

2009-09-21T14:41:00.005+05:30

आज्यो...बाssss', आज्योssबा’ कितीतरी वेळ आज्यो मधल्या ’ज्यो’ वर एक इनोसन्ट गिरकी घेत माझ्या अगदी समोर उभ्या असलेल्या माणसाच्या खांद्यावर त्याचं आजोबा पुराण चाललेलं. ठेक्यात चार पाच वेळा त्याच्याकडून आबोजा-बिबोजा असं कौतुक करुन घेतल्यावर आजोबानेही कपाळावरचा घाम पुसला. बराच वेळ त्याच्याकडे बघत बसल्यावर नंतर मलाही गरम व्हायला लागलं. ’काय पण जागा मिळालीये गुंफा बांधायला...’टेकडीवर चढून बांधायची ना..’ असा माझा मूक वैताग चाललेला.

गुंफा बांधायच्या, म्हणजे फक्त बांधून ठेवायच्या...डागडुजी करण्याच्या नावाने बोंब..पलीकडे ताटाएवढ्या भोकातून गळती सुरु, वावर नाही तिथे शेवाळं हौसेने वाढलेलं...नवरात्र, महाशिवरात्रीला हीssssss गर्दी. ’पुष्कळ जुन्या म्हणजे २००-३०० वर्ष जुन्या असतील नाही का’...कुणी म्हणायचा अवकाश लोकांचं पुढचं वाक्य असतं’ पांडवकालीन’ आहेत’..
?????????

२००-३०० वर्ष जुन्या पांडवकालीन कशा असतील.... बरं असल्याच तर पांडव इथे राहून गेले म्हणून प्लीज सांगू नका...जिथे जावं तिथे हेच ऐकावं पांडव अज्ञातवासात असताना इथे होते......अर्रे....याला काहीतरी प्रमाण? असं विचारायला जावं तर पुढचं उत्तर...’हो मग पांडव भारतभर फिरले होते..’

भारतभर फिरले होते म्हणून प्रत्येक बोगदा न बोगदा फिरले होते का......असा सात्त्विक संताप होउन विचारण्यात अर्थ नसतो. कारण या दंतकथा असतात. त्या माणसाला त्याच्या पणज्याने, मित्राने,आजीने कुणीतरी सांगितलेल्या असतात. कथेत राम आणि पांडव एकत्र नांदतात, वनवास, अज्ञातवासात फरक उरत नाही.
’सोड....मरु दे..तुला ऐतिहासिकता कळतंच नाही. पहिल्यापासून बायेझ्ड आहेस.’ सेल्फ टॉकमधून बाहेर पडण्यासाठी ते आजोबावालं पिल्लू दिसलं आणि थोडावेळ विसर पडला. लहान मुलं हा एकतर वीक पॉईन्ट त्यात ती रडत-बिडत नसतील तर दुधात साखर...

’आ नथी करवानु..’

आज्योबाssss म्हटल्यावर हा मराठी वाटला होता, हे काय मध्येच....म्हणजे माझ्या कल्पनेनुसार त्याचे वडील आणि बाजूला आजोबा अशी जोडगोळी आधी उभी होती. नंतर पूजेचं ताट वगैरे घेउन आई, आणि बहुतेक आजी वगैरे मंडळीही आली होती. पण मराठी आहेत याबाबतीत ठाम झाले होते. त्यात गोंधळ म्हणून आजोबा-आजी मराठीत, वडील हिंदी-गुजराती,..आई माहिती नाही अशी कोणतीही एक भाषा अशी देवाणघेवाण झाल्यावर कोडयात पडले. हे असं काय..........

कशाला हवेत वितर्क...असतील एकमेकांच कोणीतरी.

थोडया वेळाने आजोबा थकल्यावर बाजूला टाकलेल्या खुर्चीवर बसायला गेला.....पिल्लूचे डोळे भिरभिरुन त्याला शोधायला लागले. एवढा वेळ पांढरे केस विस्कटून, हातावर गिरक्या घेउन खेळवणारा आजोबा त्याला दिसेनासा झाला. इकडून तिकडून मान हलवून पाहिली....माझ्या आणि मागच्या रांगेतल्या लोकांकडे बघून झालं पण नाही....

बाबालाही आवरेनासं झालं... आणि गळ्यातून सूर निघण्याचा अवकाश आजोबा दिसला.....बाबाच्या खांद्यावरुन. हसूच हसू.........मग आजोबाला उठवून त्याच्याच खुर्चीत शेठासारखं टेकून बसला.

आजोबा दिसत नाही कळल्यावर मात्र त्याच्या पाच मिनिटासाठी कावर्‍याबावर्‍या झालेल्या अवस्थेत मीच अस्वस्थ झाले बरीच. खूप वर्षांनी ’आजोबा’ हा शब्द जगताना डोळ्यापुढे अनुभवला. आजी-आजोबांचं सुख कुणाला लाभतं, कुणाला अजिबात नाही. माझे आजोबाही खूप ग्रेट होते का?.........म्हटलं तर हो!

सगळ्यांचेच ग्रेट असतात, तरीही आपल्या आपल्यापुरते आपले तेच सगळ्या विश्वात ग्रेट असावेत.

इकडच्या आणि तिकडच्या दोन्ही घरी लहानपणी आजोबा-आजी दोघंही. एक नाना आणि दुसरे तात्या.

नानांशी कधीही जवळीक निर्माण झाली नाही....भितीमुळे?...असेल. बहुतेक त्यांची आजारपणामुळे सारखी चीडचीड होत होती म्हणूनही असेल. पण त्यांच्याशी सूत जुळलंच नाही.

तात्यांबरोबरचा मात्र माझ्या आयुष्यातला छोटासा आजोबा-नातीच्या विश्वातला तुकडा आजही जपून मी ठेवलाय. पण आठवणींचे काही बरेच तुकडे जिवाला सुकून देणार्‍यापैकी असावेत पण तात्यांच्या आठवणी प्रत्येक क्षणी केवळ अस्वस्थच करुन जातात.

भूतकाळात म्हणून रमून यावंसं वाटलं तरी माझ्या वर्तमानात माझा गॉडफादर माझ्या जवळ नाही ही जाणीवच मुळात खूप त्रासदायक ठरते. त्यांच्या आठवणीत रमणं जाणून, उमजून टाळण्याचा माझा प्रयत्न असतो. अर्धुकात असल्याची जाणीव चिमटा काढून कुणीतरी समोर दाखवावी तसंच काहीसं होतं.

तात्या म्हणजे पहाडासारखा मनाने मजबूत तरीही जिंदादील, खळाळत्या झर्‍यासारखा प्रवाही माणूस.
माझ्या स्मृतीतल्या तात्यांचा कधीही देवादिकांवर विश्वास नव्हता. पण सुट्टीत मी रहायला गेल्यावर, आजीला पूजेसाठी फुलं गोळा करायला मी आणि तात्या अशी जोडी पहाटे पहाटे बिल्डींगखालच्या बागेत निघायची. प्राजक्ताचं नवं झाड, तेव्हा त्याचा भरभरुन सडा पडायचा., लालचुटुक जास्वंद आणि तगरीची फुलं अशी नेहमी ठरलेली फुलं बास्केटमध्ये गोळा करण्याचं मला वेड होतं. हार करताना आधी दोर्‍याच्या शेवटच्या टोकाला एका हाताने गाठ कशी मारायची हे तात्यांनीच दाखवावं.

एकदा...बागेत प्राजक्ताच्या झाडाखाली फत्कल मारुन आजूबाजूची टप्पोरी फुलं वेचता वेचता वेचता ती संपली...म्हणजे लवकरच संपली...अर्धी परडी भरण्याच्या आत. आता हारासाठी उरलेली फुलं कुठून आणायची.. प्राजक्ताचा मोतिया पांढरा हार तर आजी बाळकृष्णालाच घाली.,तो कुठून पूर्ण करायचा अशा जगावेगळ्या शंकेने अस्मादिक जमिनीवरच बसून..उठायचं मनच होईना. आजूबाजूला फिरणार्‍या तात्यांचाही क्षणभर विसर पडला...

आणि अगदी थोड्याच वेळात फ्रॉकच्या खळग्यात चार-पाच ओलसर फुलं घरंगळली. चटकन नजर बाजूला
फिरायच्या आत....दोन तीन, चार.....बरीच फुलं जागोजाग...आणि समोर तात्या झाड गदागदा हलवत, मिश्कील हसत उभे होते.

या आठवणीची तीव्रता इतकी आहे की कुठल्याही पेचात अडकण्याची जाणीव व्हायचा अवकाश तात्या माझ्या जवळ नाहीत हे वाटून मन कळकळून उठतं.
मी आणि सावळी पण गोबर्‍या गालाची अपूर्वा आम्ही आणि तात्या आणि काळ्या-जांभळ्या रंगाची दोन रुपयाची पेप्सी....कधीही, कुठेही!
गृहपाठाच्या वह्या तात्यांकडे चेक करण्यासाठी म्हणून गेल्या की वहीवर १०००/१००० V.Good असा रिमार्क.......... :) निखळ आनंद देण्यात तात्यांचा वाटेकरी अजून जन्मला नाही.

एका पहाटे फोन खणाणून तात्यांना बरं नाही असा निरोप यावा...भोवताली सगळ्यांचे चेहरे गंभीर व्हावेत.
’त्यात काय एवढं?....बरा होईल तो आजारीच आहे ना!’

रिक्षातून थेट त्याच्या बिल्डींगपाशी.....खालून जाताना त्या दिवशी प्राजक्ताचं एकही फूल जमिनीवर दिसू नये हा निव्वळ योगायोग असेल, किंवा काहीही.
घरी जाताक्षणी शुभ्र चादर घेउन, उदबत्तीशेजारी झोपलेल्या तात्यांना मी पाहिलं.
"त्याला काय झालंय?"
"त्ते देवाघरी गेलेत."
"का?"
".............."

जाउ दे, असेल गेला असेल फुलं आणायला.
गेला तो गेला. त्यानंतर फुलांचा सडा पडत राहिला पण मी गोळा करायला गेल्याचं मला आठवत नाही.

आजच्या घडीला ते झाडही नाही अन तात्याही!

बाल्कनी : २

2009-09-04T11:42:00.008+05:30

गजा काकू म्हणजे ठेवल्या नावाला वजनानिशी जागणारी बाई! काकूंची दृष्टी अलौकिक, गजाआडच्या सृष्टीचा अंदाज घेणारी.

"बाल्कन्यांवर भारी नजर या बाईची, नवीन साडी आणून वाळत घालायची खोटी..यांना कळलंच!" इति नवरत्ने.

"इतनीभी बुरी नहीं है गजाजी।" इति सोनी. (सोनींना सोसायटी आणि सोसायटीला सोनी नवख्या होत्या त्या काळापासूनची त्यांची गजाकाकू ही मैत्रिण. त्यामुळे तसा त्यांचा काकूंबाबतीत सॉफ्ट कॉर्नर होता.)

"मामींचं नाक काय तीक्ष्ण आहे हो..परवा मी हे टूरवर जाणार म्हणून कडबोळ्या करायला घेतल्या, आपसूक बातमी लागल्यासारख्या ह्या आल्या..म्हणे शिल्पे खमंग वास येतोय बाल्कनीतून. आज काय निलेशराव स्पेशल वाटतं..., मग रेसिपी लिहून घेउन, चार टेस्ट करण्यासाठी म्हणून घेउन गेल्या. खूप छान झाल्यायत म्हणाल्या." शिल्पा-निलेश सोसा.तलं नवदाम्पत्य..शिल्पा त्यांना आवर्जून मामी म्हणते.(अजूनही).

"सुनंदे, मेले डोळे आहेत की फुंकणी? जाळ काढशील बघता बघता..." इति बेळगावची म्हातारी. तिला एकटीलाच फक्त काकूंना अशा प्रकारे बोलण्याची सवलत होती. त्यामागचं गुपित-गोटाकडून कळलेलं कारण म्हणजे..बेळगावच्या उत्तरेला का पश्चिमेला पाच कि.मी. अंतरावर गजाकाकूंच्या मावसाआजीचं गाव..,दोन्ही घरात पूजा सांगायला येणारा भटजी एकच. त्यामुळेच हे एरवी विळ्या-भोपळ्याचं वाटणारं सख्य सलगी टिकवून होतं. काकूंना 'सुनंदेssssssss' अशी हाक मारणारीही एकटी म्हातारीच.

गजाकाकूंचं खरं नाव ’सौ.सुनंदा चौगुले.’ गजू काकांची सख्खी बायको...म्हणून ती गजा काकू.

आता ’गजेंद्र’चं आधी गज्या आणि मग गज्जू असं उकारान्ती बारसं केलं ते सोसा.तल्या पोरासोरांनीच. ते बच्चेकंपनीत एकदम फेमस. स्वभावाने इतका प्रेमळ माणूस अख्ख्या आळीत नसावा. कानिटकर आजोबा गमतीने काकांच्या तुळतुळीत टकलाकडे निर्देश करुन डोळे मिचकावत म्हणायचे..

"या सगळ्या उकारान्ती कोंब फुटलेल्या नारळाचं पाणी बाकी गोड असतं कायम." ;)

पण गज्जू काकांच्या या प्रेमळ स्वभावाबाबत कुणी काकूंसमोर भरभरुन बोलायचा अवकाश त्या फणका-याने म्हणत.,

"चौगुलेंचा संसार सांभाळणं काही वाटतं तेवढं सोप्पं काम नाही...हम्म..बाहेरच्या जगासाठी प्रेम उतू जाईल पण घरात साधा कौतुकाचा शब्द नाही."

असं म्हणता काकूंच्या चेह-यावर हिटलरच्या बायकोची अगतिकता फिकी पाडतील असे आविर्भाव दाटून येत. वास्तविक पाहता हिटलर आणि काकांची वंशावळ प्रयत्न करुनही जोडणं अशक्य!

"असतो हो एखादीचा हिटलर वेगळा आणि असतं त्याचं प्रेम जगावेगळं..तुम्ही नका मनाला लावून घेउ एवढं." कानिटकर म्हणजे कानिटकर :) कानिटकरांचे ’वन लाईनर्स’ ज्याम खसखस पिकवायचे. त्यांच्या स्मार्ट लाईनर्स ना बॅकग्राउंड मुजिक द्यायला पाहिजे असं आद्याला राहून राहून वाटे.

तशा भरारी पथकात ऍडमिशन घेतल्यासारखं आद्याचं माईंड भलतंच उडया मारायचं कल्पकतेत, उत्साहात...अगदी सगळीकडे. पण त्याच्या भरारी पथकाचा गाईड नवरत्ने असल्यामुळे त्याला उगीच अधूनमधून पंख छाटलेल्या पाखरासारखं वाटत राही.

तशी एरवी नवरत्ने म्हणजे ’रत्नांची खाणच! पण वेळीच कदर केली नाही तर अशा रत्नांचं तेज फिकं पडतं. हा माणूस सुरक्षा दलातच खरं तर भरती व्हायचा..पण छ्या!!!

नवरत्नेंच्या फेमस डबल लॉक सिस्टीमबद्दल त्यांची दोन महिन्यांनी येणारी बोहारीण सोडली तर सगळ्या गावाला ठाउक.
म्हणजे सोसायटीतल्या मुलांनीही चोर-पोलीस खेळताना नवरत्नेंच्या घरी चोर म्हणून घुसणं बंद केलं होतं.

"ए लत्नेंच्या दालातून कूsssक्क नाही कलायचं..चोल कुठला...दबल लॉत आहे ना त्यांच्याकडे." कानिटकरांची नात..
एवढा बोलबाला केल्यावर चोराची काय बिशाद त्यांचं डबल लॉक तोडून आत यायची.

"ते तुमच्या डबल लॉकची साली काय भानगड आहे हो रत्ने?"

आरेच्च्या!! खेटेंना सांगायचं राहिलंच की...नरत्नेंना उगीच ओशाळल्यासारखं झालं....ऍडव्हान्स पे केल्यामुळे गडबड झाली बहुतेक, असा विचार त्यांच्या मनात डोकावून गेला.

तीन सोसायटयांमध्ये दुधाच्या पिशव्या टाकणारे ’कृष्ण-सुदामा दूध सप्लायर्स’चे मालक ’अभिराम खेटे’. वास्तविक नवरत्नेंच्या गॅलरीच्या मागच्या अंगाला लागून असणा-या दुसर्‍या सोसायटीत राहणा-या शहांच्या घरी दूध टाकणा-या पोर्‍याने खेटेंना नवरत्नेंच्या पॉप्युलर डबल लॉकची बातमी पुरवली. आणि बाल्कनीतल्या दुधाच्या पिशव्यांच्या वाढत्या चोर्‍यांनी मेटाकुटीला आलेले खेटे एकदा चौकशी करायला आले.

"आधी हे असले सिक्युरिटी वगैरे भानगडींवर विचार करायची गरजच नव्हती हो,..."

यावर नवरत्नेंनी प्रश्नार्थक चेहरा केल्यावर खेटे पुढे म्हणाले,

"हां म्हणजे तेव्हा आपल्या घराच्या पाठीमागे चावकेचं घर होतं ना......"
खालच्या बाजूने मिशीला यू टर्न देत देत खेटे पुढे उद्गारले..,

"आता चावके म्हणजे आपला मुं. पो चा माणूस, ...त्यामुळे चोर, भुरटा सालं कुणाचीही यायची डेअरींग नव्हती. आपल्या घराच्यामागचा ’वालच’ जळला चावकेचा ना, आपण बिनधास्त होतो. आपणच काय सगळी सोसायटीच निर्धास्त झोपायची म्हणा.
हा वाल काय प्रकार आहे असा प्रश्न रत्नेंना पडायच्या आत तिथे बसलेल्या आद्याने शंकानिरसन केलं....

"काका, वॉल म्हणजे भिंत म्हणायचंय त्यांना. "
"पण काय हो, म्हणून काय तुमची ती ’तटबंदी’ काय....." आद्याने खि: खी करुन विचारलं. त्यावर दोन मिनिटं स्तब्धतेत गेली. मग डिशमधला चिवडा उचलत खेटेंनी जोर्रात ज्योक कळल्याच्या आविर्भावात खॉ खॉ केलंन.

खेटेंच्या सोसायटीचं नाव ’तटबंदी’ का आहे या कोडयाची उकल झाल्याने खरं तर आद्याने खुशीत येउन विनोद मारला पण खेटे आणि नवरत्नेंसारखे प्रेक्षक असल्याने त्याचा मूड गेला आणि परत कानाची भोकरं बुजवून त्याने गाण्यांवर कॉन्सन्ट्रेट केलं. खरं तर तो वैतागला होता. त्याची फेव्हरिट आर.जे दोन दिवसापासून गायब होती. त्यात नवरत्नेंनी त्याला सोसायटीच्या कामात गुंतवून ठेवलं होतं.

आद्याच्या एक्स्प्लनेशनवर
"अच्छा!!...." म्हणून नवरत्नेंनी पुढे कंटिन्यू करण्याचा इशारा खेटयांना दिला. नवरत्नेंना सुरक्षा, सिक्युरिटी, कायदे याप्रकरणी खास इंटरेस्ट असे नेहमी. त्यांच्यासारख्या माणसाला निव्वळ उंचीच्या कारणावरुन डिसक्वालिफाय करुन सिक्युरिटी बोर्डाने एक उत्तम वाय, झेड दर्जाची सिक्युरीटी पुरवू शकणारा माणूस गमावला होता.
"तर त्यामुळे..........."खेटयांनी परत सुरुवात केली,

"म्हणजे बघा...या चावकेमुळे काय प्रॉब्लेम नव्हता...पण तो मोजून चार महिने, चार दिवसांपूर्वी रिटायर झाला.(खेटेंचा महिन्याचा हिशेब पक्का असतो..बिलात कधी पंचवीस पैशाचीही गडबड होत नाही.)
तर हा रुम रेन्टवर देउन त्याच्या मढ आयलंडच्या बंगलीत रहायला गेला.,आणि तेव्हापासून सांगतो...चोरांचा हा सुळसुळाट.
जसे चोर खरंच चावकेंच्या वाड्यातून बाहेर पडण्याची वाट बघत होते असं काहीसं वर्णन करुन खेटेंनी गोष्टीला शिवकालीन आभास आणला. त्यांच्या चिरेबंदी वाडयाची तटबंदी धोक्यात असल्याचं जाणवेल इतकं खरं चित्र काही काळ त्यांनी उभं केलं. मध्येच एखादा टर्न इंटरेस्टींग वाटून आद्या आणि प्रामाणिक श्रोत्यासारखे नवरत्ने आलटून पालटून ऐकण्यात दंग झाले.

"खेटेंची गोष्ट संशयाच्या मार्गाने पुढे सरकली आणि चोर दुसरा तिसरा कुणी नसून त्यांच्याशी धंद्यात रायव्हलरी असणा-या ’सुकेतु डेअरी’ वाल्याचा बोकाच असावा,अशा निष्कर्षाप्रत ते पोहोचले.

"च्या मारी बोका...?" आश्चर्य मिश्रित संशयाने आद्याने विचारलं.

"काहीतरीच काय खेटे,..पण कुठला ’मिल्क बिझनेसमॅन’ बोका ठेवीलच कशाला?"..नवरत्नेंना ह्या ना त्या कारणाने हुशार पदव्या सुचत.

" हा काय त्याचा स्वत:चा बोका नाय..." खेटे.

"मग??" कधी नव्हे ते आद्या आणि रत्नेंचे सूर एकत्र जुळले.

"हा त्याच्या पणज्याने इंग्लंडहून आणलेला गिफ्टेड बोका आहे...काय साधासुधा नाय. स्वत:च्या घरी चोरी जन्मात करायचा नाय तो."

"ब्रिटिश कुठले....स्वत: गेले पण इथे बोके सोडून गेले." नवरत्ने उद्वेगजनक संतापाने म्हणाले.
"ते काही नाही...असल्या बोक्यांच्या आयातीवरच बंदी घातली पाहिजे सरकारने...आज एक आणलाय उद्या त्याची पिल्लावळ होईल..मग वाढलेल्या संख्येने भारतात पाय रोवून बसतील." संतापात त्यांना आपल्याला बोक्यासारखे पंजे नसल्याचं दु:ख झालं.
बोक्यांच्या जातीबद्दल, संभाव्य धोक्यांबद्दल अजून काही चर्चा झाल्या....आणि मग नवरत्नेंकडून डबल लॉकची माहिती घेउन खेटे गनिमी कावा वगैरे रचल्याच्या आवेशात निघून गेले.

आपल्या डबल कोट सिक्युरिटीचं वाढतं महत्त्व पाहून रत्ने मनातल्या मनात खुश झाले. तिथून सुटका झाल्यावर आद्या थेट बाल्कनीत जाउन बसला. त्याच्या भरारी घेणा-या मनाला उभारी देणारी त्याची एकमेव जिवलग गॅलरी. गॅलरीतून समोर उभ्या राहणा-या टॉवरमधल्या फ्लॅट घेण्याची स्वप्नं रंगवणं हा त्याचा टाईमपास!

बाल्कनी : १

2009-08-17T10:56:00.003+05:30

’बाल्कनी’ म्हणजे बाल्कनी ! बैठ्या सोसायटयांमधल्या घरकर्‍यांचा जीव की प्राण, म्हणजे जीव गेला तरी प्राण बाल्कनीत शिल्लक असं काहीसं बाल्कनी उर्फ गॅलरीचं पूर्वीचं ग्लॅमर. त्यातली मानाच्या गणपतीसारखी ’मानाची गॅलरी’ म्हणजे ’डी’च्या रुमची गॅलरी. ऐसपैस, मोकळीढाकळी सेम सोसायटीतल्या बायकांसारखी.
तशी सोसायटीतल्या प्रत्येक घराला बाल्कनी, पण ती पुढे-मागे असण्यातली गोम फक्त सोसायटीकरांनाच ठाउक. हाउसफुल्ल शो चं तिकीट काढताना नाटक आणि सिनेमा यातली गल्लत बराच काळ चुटपुट लावू शकते तशीच जागा घेताना बाल्कनी पुढे-मागे असण्याचं महत्त्व लक्षात घेतलं नाही तर आयुष्यभराची खंत गॅलरीत पुरून जगावं लागतं.

बाल्कनीच्या घराचं प्रेस्टीज फार...म्हणजे ’विवाह नोंदणी कार्यालयाने ’मुलगा स्वतंत्र नाही पण राहत्या घराच्या बेडरुम सेपरेट’ अशी’ आकर्षक’ ऍड द्यावी तसं सोसायटीकरांनी उपवर मुलीच्या पित्याला ’आमची ’डी’ची रुम, विथ अटॅच्ड बाल्कनी/बाल्कनी अटॅच्ड’ असं सांगून उपकृत करावं. गॅलरीवर लोकांचं असं प्रेम!! एवढं की शेलाटेंसारख्या अभिमानी मध्यमवर्गीय माणसाने संपूर्ण आयुष्यच गॅलरीत ’संगणकी शिकवण्या’ घेत वेचलं.

तर सांगायची गोष्ट ही की माणसांमुळे घराला घरपण येतं तसं ’गॅलरी’मुळे त्याला ग्लॅमर येतं. असा ’सोसायटयांमधल्या मध्यमवर्गीयांचा’ एक समज ! पण मध्यमवर्गीय म्हणजे असे तसे ’कॉन्ट्रीब्युशन काढण्याच्या वेळी ’मध्यमवर्गीय आव’ आणणारे उच्च-मध्यमवर्गीय नव्हे बरं!!( मध्यमवर्गीयांमध्ये मध्यम, उच्च, कॉन्ट्रीब्युशनच्या लेव्हलचे असे काही प्रकार आहेत, जसे मिरच्यांमध्ये झोंबण्याच्या श्रेणीनुसार भोपळी मिरची, पोपटी मिरची, हिरवी, ठेंगणी, बेडकी मिरची, इत्यादी.)

तर हाडाचे मध्यमवर्गीय म्हणजे शेलाटे! हा गृहस्थ भारी कमिटेड माणूस! लग्नाआधी न कंटाळता प्रियकराने प्रेयसीची वाट पहावी तसा हा रोज बशीची न चुकता थांब्याच्या थोडं अलीकडे रांग लावून वाट पाहतो. आणि बशीनेच घरी जातो.. तीनचाकीचा त्यांना भयंकर तिटकारा.

आम्ही सोसायटी सोडल्यानंतरही शेलाटे बर्‍याचदा थांब्यावर दिसतात, एका हातात फळांची पिशवी, दुसर्‍या खांद्याला बॅग! अशी शेलाटेंची स्वारी रोज घर ते बस अशा वार्‍या करताना हमखास दिसते. ते पाहून मध्यमवर्गीय माणूस अजून संपलेला नाही याची हमी मिळावी.
त्यांचं बाल्कनीकडे मनापासून ओढा, म्हणजे त्यांनी फावल्या वेळात शिकवण्या लावल्यापासून अधिकच!
असा बाल्कनीचा दुहेरी ( कदाचित आतापर्यंत तिहेरी*) असा उपयोग करणारे शेलाटे पाहिले की टाकाउपासून टिकाउ ची संकल्पना शेलाटयांइतकीच जुनी असावी असं वाटावं. त्यांच्याविषयी आणि अर्थात त्यांच्या अर्थार्जन करणा-या गॅलरीबद्दल अलीकडेच बोलताना आमचे तिकडून इकडे स्थायिक झालेले तरीही गॅलरीकरच असणारे शेजारी कौतुकाने म्हणाले, ’शेलाटयांना त्यांच्या जिद्दीनेच तारलं हो!!’ तर असे हे शेलाटे .................सॉरी ’गॅलरीप्रेमी शेलाटे’.

त्यांची बायको सौ. शेलाटे वहिनी किंवा सुहासची आई...अशी त्यांची ओळख. एकमेव सौज्ज्वळ काकू. त्यांच्या अंगणातल्या माडाला नारळ लागले तेव्हा हौसेने काही ठराविक घरातच वाटायला आलेल्या. (वास्तविक अशा गोष्टी ठराविक घरांपुरत्याच मर्यादित रहात नाहीत.) ’हे आमच्या गॅलरीसमोरच्या अंगणातले नारळ’ असं दोन-तीनदा म्हणाल्या. म्हणजे खरं तर ही बाई अशी गॅलरीला पुढे करणा-यातली नाही मग सतत आपलं गॅलरीपुढच्या अंगणात’ चा धोशा का.....असा प्रश्न पडावा. मग थोडया वेळाने गजाकाकूंचा प्रेझेन्स लक्षात घ्यावा.

म्हणजे शेलाटेंनी गॅलरीचं नाव घेतलं की गजाकाकूंच्या चेह-यावर ’बिब्बा घालून कुपथ्य झाल्यावर तडकल्यासारखे भाव! त्यांच्या बागेत न उगवलेल्या मिरच्या झोंबून यांचा नाकाचा शेंडा लालेलाल! (जातिवंत बेडगी मिरचीसारखा).
त्याला कारणही बाकी तसंच!.....त्यांच्या गॅलरीच्या ’भिंतीला भिंत’ लावून टेकलेल्या मागच्या आळीतल्या मुणगेंनी त्यांचं घरावर माडी बांधली( विभू म्हणतो ’माडी इझ सो बॅकवर्ड...कॉल इट वन प्लस वन’...मी मान डोलावली.) तेव्हापासून गजाकाकूंच्या बाल्कनीचं स्वातंत्र्य गेलं. हवा, पाणी, बातम्या सगळंच बंद!!
तेव्हापासून त्यांची हवा, पाण्याविना घुसमट अशी शेलाटेंच्या बाल्कनीवर निघते.
तेव्हापासनं त्यांची घारट नजर आपल्या बाल्कनीला लागू नये म्हणून शेलाटे काकूंनी त्यांच्या बाल्कनीसमोरच्या बागेत लिंबू, मिरच्या लावल्या....तरीही ओव्हरप्रोटेक्शन म्हणून निवडुंगही!

---------क्रमश:

देठाफुलाची गोष्ट

2009-08-04T11:34:00.012+05:30

आमचा विभू म्हणजे अगदी छोटं छोटं गोरंपान बाळ होतं तेव्हा...

त्याला मांडीवर घेउन गप्पा चालल्या होत्या आमच्या, म्हणजे त्याला फक्त ही ही हु हु, आणि फारतर फार जोरात रडता येत होतं, आणि मला एखाददुसरी अंगाई म्हणता(ऐकवेल इतपत गोड आणि गायला सुरु करायचा अवकाश फार काळ अंत न बघता त्याला पटकन गुडुप्प झोप येईल अशी) येत होती.

त्याचा बोलण्यासाठी प्रयत्न मात्र सुरु झाला होता. काहीतरी बघून खुद्कन हसण्याचेही खेळ चालले होते. अचानक त्याच्या तोंडून बोबडी हाक ऐकली....आणि दोन सेकंद कानांवर विश्वासच बसेना. तश्शीच टुण्णकन उडी मारुन धावत आईला सांगायला गेले.

"आई, विभूने हाक मारली ती ही माझं नाव घेउन, hehhe ’आई’ म्हटलंच नाही आधी त्याने..टुकटुक..मज्जा."

आईलाही ऐकून गंमत वाटली होती. आम्ही म्हणजे काय आसमंतातच....कुणी अभ्यास बिभ्यास न करता डॉक्टरेट दिल्यासारखा आनंद झाला होता. आपण काय म्हटलं हे त्याला कळण्याची सोयच नव्हती. तो आपला मस्त सतरंजीचं एक टोक तोंडात पकडून माझ्याकडे पाहून हसत होता.

यानंतर एक आठ नउ वर्षांनी.....

आमची नेहमीसारखीच उतास जाईल इतकी वादावादी ऐकून आई वैतागली होती.

"काय चाललंय तुमच्या दोघांचं?...घर म्हणजे कुस्तीचा आखाडा आहे का...वगैरे वगैरे.."

"आई, मी त्याला सोडणार नाहीये. त्याने माझ्या नावाची वाट लावलीये. ह्याने आयुष्यात सर्वप्रथम माझंच नाव घेतलं होतं का असा प्रश्न पडलाय मला."

खरंच....त्याने आश्चर्याने विचारलं.

"हो..."मी ऐटीत कॉलर ताठ केली.

"ओह.......मग चल शहाणी पिझ्झा हटचा पिझ्झा लागू" ;)

"ए शहाणा कुठला......"

इयत्ता चौथी : स्कॉलरशीपची परीक्षा देउन आल्यावर

"आई, गणपती कोणत्या महिन्यात येतात?"

"भाद्रपद...का? आपण काय लिहून आलात?"

"श्रावण..."

बाजूला बसलेल्या मला हसू आवरेना.

"ए हसू नको....मी विचार केला गणपती येतात तेव्हा पाउस असतो आनि इलोक्युशनमध्ये परवा श्रावणावरच बोललो,त्यात होतं पाउस पडतो म्हणून, दिलं ठोकून.."

"शाब्बास, मेरे इंग्लिश के पाप्पड...काय पण लॉजिक आहे. चुकून बाहेर सांगू नको आई मराठी शाळेत शिकवते म्हणून." :D

"..........."

तो इंग्लिश मिडीयममध्ये असल्याने त्याचं मराठी सणवार, महिने या आणि एकंदरीतच सगळ्या पार्श्वभूमीवर टोमणे मारण्याची एकही संधी मी सोडत नाही.

इयत्ता आठवी

"ताई, गेस वॉट..."

"काय?"

"मी ज्ञानपीठची एक्झाम दिली होती ना.."

"त्याचं काय?’

"मी महाराष्ट्रातून पहिला आलो."

तो संपूर्ण दिवसभर धम्माल केली..आणि संध्याकाळी त्याला कोपर्‍यात घेउन विचारलं,

"आर यू शुअर? तो पेपर मराठीचाच होता? कारण मला अजूनही श्रावणातले गणपतीच आठवतायत. ;)"

त्याला वेगवेगळ्या फेजमधून जाताना अनुभवणं ही खरी मजेशीर गोष्ट असते, तो एक माझाही अनुभवच असतो. अलीकडेच त्याने विचारलं,

"तुला देव प्रसन्न झालाच तर काय मागशील?"

"तू काय मागशील?"( प्रश्नावर प्रतिप्रश्न करण्याची मोठ्या माणसांची खोड मलाही लागलीये)

"यू सी, मला फेडररसारखं व्हायचंय...................."

त्याची लांबलचक यादी ऐकून मला माझीच शाळा आठवली. त्यावेळीही अशीच ’व्हॉट विल यू डू इफ..’ च्या उत्तरादाखल एक मोठी लिस्ट केली होती.

"सांग न...काय मागशील?"

"अं.......सोचना पडेगा..बरं झालं आठवण केलीस ते, नवीन यादी करावी लागेल."

मनातल्या मनात प्रत्येक मोठया झालेल्या माणसाला म्हणावंसं वाटतं तसंच ’अशा निरागस स्वप्नं दाखवणा-‍या वयातून लवकर बाहेर येउ नकोस’ एवढंच मागावंसं वाटतं .

2009-07-31T15:13:00.004+05:30

सकाळी भरभर कामं उरकून आई घराबाहेर पडली, तिच्या जाण्याच्या वेळा हल्ली हल्लीच अनिश्चित व्हायला लागल्या. घरातली सगळी कामं उरकता उरकता दमछाक होणं हा काय प्रकार असू शकतो ते घरात स्वत: बिनकामाचे पडलेलो असल्याशिवाय कळण्याचा प्रश्नच उद्भवत नसतो.

एरवी कॉलेजची बॅग लटकवून मी आणि नंतर शाळेचं ओझं घेउन विभू घरातून बाहेर पडतो, आपल्याच विश्वात रममाण होण्यासाठी. मागे उरते फक्त आई......घराबाहेरचं आपलं असं एक रुटीन सुरु झालं की आपल्या मागे घरी उरणा-या माणसाच्या कामाबद्दल फक्त कल्पना केल्या जाउ शकतात किंवा अंदाज बांधले जाउ शकतात.

म्हणजे शेव-पुरी,पाव-भाजी किंवा पिझ्झा असे नॉट सो कॉमन मेन्यू संध्याकाळच्या जेवणात मेन आणि फायनल लिस्टवर असतील तर त्याच्या तयारीपासून अर्थात सगळ्या गोष्टी तीच करते( कारण मला वेळ नसतो, घरी असले तरी इतर बर्रीच कामं म्हणजे.. ऑरकुटींग-टॉरकुटींग...कालच भेटून झालेलं असलं तरी आज कमीत कमी १५ मिनीटं फोनवर मारण्यासाठी विषय असू शकतात इ. इ. ). ती मात्र तिच्या कामाशी १००% डेडीकेटेड असू शकते कधीही,केव्हाही......थोडक्यात आई ही ग्रेटच असते. :)

मास्टर्स च्या ऍडमिशनमुळे या सगळ्या रुटीनमध्ये एक खंड पडला फार मोठठा;( इतका मोठा की मी आयुष्यात कधी म्हणून ब्रेक घ्यायचा नाही असं आत्ताच ठरवून टाकलंय :P)....ज्याचा मी यथायोग्य वापर केला; तरीही बरंच काही अजून करता आलं असतं, रादर येतं हे मला वाटतंय आत्ता,या क्षणी लॉन्ग टर्मची सुट्टी संपण्यासाठी हातावर मोजण्याइतके दिवस शिलकीत असताना.

आणि सकाळी आल्याचा वाफाळलेला कप तोंडाशी लावला असता मला माउ म्हणते तसं ’हॅपी रिअलायझेशन’ झालं. बरीच कामं हाता-तोंडाशी असताना अजून वेळ आहे म्हणून मी तात्पुरती टांगून ठेवली होती ती पूर्ण करणं मस्ट आहे असं जाणवलं......

काही जाणीव होण्याचा अवकाश मला क्लीनलीनेस अटॅक्स येतात. त्यासरशी सगळी टीपी कामं आवरुन शेल्फ आईच्याच शब्दात ’नीटनेटका’( नॉर्मली तो शाळेतून घरी येण्याआधी मुलं फुटबॉल खेळायला जातात तेव्हा घरी येताना जो अवतार होतो तसाच असतो) करायला घेतला.

वार्डरोब( म्हणण्याची फॅशन आहे, नाहीतर कॉलेज गोईंग गर्ल चा फील येउ शकत नाही) मधले कपडे पाहून तीन एक महिन्यात तो ही अपडेट करायचा असतो हे कळून चुकलं. ( कळून चुकणे हा शब्दप्रयोग म्हटला तर भारी....म्हणजे कळून परत चुकीचंच वागणे :D )

दुपार अस्ताव्यस्तपणाला शिस्तीत आणण्यात व्यस्त गेली.....नंतर मात्र टेकले टी.व्ही समोर..’माय नेम इज ऍंथनी गोन्सालवीस’ पाहिला. आवडला. म्हणजे अगदीच ओल्डीज मधले मॅटीनीला दाखवले जाणारे सिनेमे पाहून हा ’कधी आला होता, हा खरंच जॅकी श्रॉफ आहे?’ असे प्रश्न पाडून घेण्यापेक्षा तो बरा होता. त्यातला ऍंथनी ज्याम इनोसन्ट वाटतो यार..... ;)

huhhh!!!! मी नॉनस्पॉट ;;) काम करु शकते( पिक्चर पाहणं तो ही एका बाजूला दुसरी कामं करता करता हे ही एक कामच असतं) याचा आनंद झाला आणि फॉर द मोमेन्ट ब्रेक तो बनता है......सो बाय!!

( मला अजून बरंच बरं वाटण्याचं कारण 'आय ऍम बॅक टू नॉर्मल' :) :D )

2009-07-27T10:47:00.005+05:30

रोज काही नवीननवीन(त्याही चांगल्या) पोस्टस सुचत नाहीत...पण तरीही काहीतरी लिहावंसं वाटतं, रोज घडेल ते सगळंच इंटरेस्टींग नसलं तरीही.....म्हणून एक नवीन ब्लॉग सुरु केला. अर्थात त्यामागची आयडिया/ कल्पना ही इतर ब्लॉग्स पाहूनच सुचली..अमलात आणावीशी वाटली. तेव्हा सर्किट, कोहम, जास्वंदी यांना थॅक्स :)

http://sadaaphuli.blogspot.com/

धाडस

2009-06-08T10:19:00.007+05:30

लिहवत नाही

कारण पेटलोच कुठे?

पेटण्यासाठी

’जगलोच’ कुठे?

असं जगण्यासाठी

धाडस असावं लागतं,

ते तरी रुजलंय कुठे?

मग असल्या वांझोटया समाजाला शिलगावीत का नाहीस?

तसं शिलगावण्यासाठीही धाडस लागतं गडया......

ही वाट दूर जाते

2009-06-06T12:45:00.002+05:30

पाठोपाठ दोन सलग आठवडयांनी कंटाळ्याला ऊत आणला की मी समोरच्या रस्त्याचं टोक पकडून सुसाट चालत सुटते. घराच्या खिडकीतून डोकावून पाहिल्यावर रेंगाळलेला रस्ता दिसतो.....रस्त्यावर उभं राहिलं की डाव्या हाताला लागूनच एक मोठ्ठंच्या मोठ्ठं खाजण पसरलंय....वेडया -वाकडया, खुरटया कशाही वाढलेल्या खारफुटी आणि पलीकडे उंच बिल्डिंग्झची एक आडवी रांग....

मागे मान वळवून पहावी तर कंपाउंड वॉलच्या आत गच्च गर्दीत, सुपारीच्या झावळ्यांची मिट्ट दाटीवाटी आणि त्यात हरवून गेलेली खिडकी...... त्यातल्या त्यात लक्षात राहतात त्या पोफळीच्या झाडांवरच्या पांढुरक्या रेषा, मध्यावर ठळक आणि पायथ्याशी पुसट होत गेलेल्या....वरच्या अंगाला त्यातूनच फुलून आलाय की काय असं वाटायला लावणारा हिरवाकंच पोफळीचा गाभा.....त्यातून बारीकसे तुरे आणि छोटी फळं दिसायला लागलीयेत......

पुढे पुढे जाताना मिचकुडया निऑन लाईट्सचा प्रकाश आळशासारखा वरच्या वरच झाडांवर पसरुन तेवढाच भाग सोनेरी होउन लखलखतो.....उतरतीला वाकून रस्त्याकडे झेपावणा-य़ा त्यांच्या फांद्या....आता पाउस सरसरेल तशा तरारुन वर येतील....

याच रस्त्याचं बोट धरुन पुढे चालावं तर तोंडापाशी येताच तो गजबत्या रहदारीत, कल्लोळातल्या वर्दळीत सावकाश ढकलून देतो...मागे एकुलती एक शांतताही लुप्त होते. नव्या आलेल्या पाहुण्याला गल्लीबोळांची गणितं घालून बुचकळ्यात पाडणारा हा एरिया आणि त्यातले ठराविक रस्ते सकाळी आणि संध्याकाळी फक्त अनुभवण्यासारखे असतात.....

सगळ्या रहदारीला टाळून मधल्याच गल्लीत मी शिरते,...........एक जाणतं आपलेपण मनात पाउल टाकतं.
गुलमोहरापेक्षा उंच होत गेलेली बोगनवेल.....तिच्या वरच्या फांदीवर राणी, पांढ‍र्या दोन्ही रंगाच्या फुलांचा बहर त्यातून वरचं फिक्कट निळसर आकाश पुंजक्या-पुंजक्यातून ठिबकत रहातं. पावलांसारखीच विचारांनाही गती आलेली असते आणि अशावेळी कुणी भेटून त्याला अनपेक्षित ब्रेक लागू नये असं मनोमन वाटत रहातं......आणि कुणी भेटतही नाही.

परिचयाचं घट्ट वेटोळं घालून बसलेल्या परिसरात पन्नास पावलं चालूनही कुणी खरोखर भेटत नाही तेव्हा दुस‍र्याच क्षणी चुकचुकल्यासारखं होतं.............वेडसर संधिप्रकाशातल्या संथा अलगद वर येतात. त्यांना न चुकता लक्षात ठेवण्याचा प्रयत्न सुरु होतो. काही वेळापर्यंत तो लक्षात राहतो एवढयात कुठल्यातरी घंटेने तंद्री तुटते.....’अरे इथे राईट टर्न घ्यायला हवा होता.’

पण पावलांची वळलेली दिशा परतवण्याचा प्रयत्न करावासा वाटत नाही......उजव्या हाताला लागून , लाईट पिंक रंगातून बाहेर काढलेल्या, एकसारख्या दिसणा-या कर्मचारी निवासाच्या चारमजली इमारतींची रांग सुरु होते. त्यांची साचेबद्धता क्षणैक अंगावर येते. हाताशेजारी असलेलं धोत‍र्याच्या फुलांचं कुंपण केव्हाच नाहीसं झालेलं असतं तरी तिथे परत सवयीची नजर वळते.....उत्साहात पाय आत टाकण्याच्या प्रयत्नात ग्रील दबकून करकरतं आणि आपल्याच राज्याचं परक्यासारखं निरीक्षण करणा-या पोरक्या राजासारखी अवस्था होते.....

पुढे दोन तीन पावलं आत शिरुन वळण्याच्या ओघात असताना ’पण गेटवर नेमप्लेट वाचलीच नाही’ म्हणून मागे फिरुन पहावं का? फारसा आशादायक कौल न देता पुढे यावंसं वाटतं.

"ए, तुला आमच्या सोसायटीचं नाव माहितीये का? राजांच्या गडाचं नाव आहे त्याला."
"राजांच्या गडाचं?"
"हो, मग, तू पाहिलं नाहीस का येता येता?"
"नाही....."
"हात्तिच्या मारी.....चल दाखवते ना...नंतर खेळूया."
लहान चुलत बहिणीचा हात अक्षरश: ओढून तिला दरवाज्यापर्यंत आणलं जातं आणि अभिमानाने नाक फुगवून पाटी वाचण्याची आज्ञा होते.
"हा राजांनी जिंकलेला पहिला गड, फक्त आमच्याच सोसायटीचं हे नाव आहे ओक्के?"
"मग बाकीच्या सोसायटयांना?"
"त्यांना एकदम पेद्रट नावं आहेत,..............ते जाउ दे, चल जाउया खेळायला."

उगीचच एक दडपण येतं आणि ’आल्या पावली परत फिरुया का?’

................................................................

ट्रिंग ट्रिंगssss

दचकून भानावर येताना, सायकलच्या दोन्ही बाजूंना झोळासारख्या प्लास्टीक बॅगा लावून, एका बाजूने शरीराचा हेल काढून पॅडल मारत जाणारा पाववाला माझ्या हलण्याची वाट बघत गेटपाशीच रेंगाळलेला दिसतो.....भानावर येण्याची माझी लक्षणं दिसत नाहीत बघितल्यावर त्याची व्यावसायिक बेल वाजते. आत जाता जाता एकमेकांवर तोल सांभाळत उभी केलेली अंडी, बेकरीतून नुकत्याच आणलेल्या पावांचा यीस्टाळ वास घमघमत बाजूने जातो.
घडयाळ चाचपल्यावर ओळखीची वेळ पाहून काटे सरकल्यासारखे वाटतात.

मंदावत जाणा-या प्रकाशाची तिरीप पसरट कोन साधून पत्र्यांवरुन खाली येते, उरलेल्या कवडशांसरशी घरांपुढच्या अंगणात मावळतीची किणकिण होते.....घर दिसतं. मनात चाललेली आंदोलनं हळूहळू संथ होत गेल्यासारखी अस्पष्ट ऐकू येतात......

शेजारच्या तेलुगु काकींच्या घराच्या पायरीवर बसल्यावर संपूर्ण न्याहाळता येतं.....ती अगदी आवडती जागा.
समोरुन कुणी जुनं-पानं चालत येताना दिसतं, ’अरे आज इकडे कुठे गं?.....किती मोठी झालीयेस, उंचही वाटत्येस की..’ एवढा वेळ कुणी भेटू नये चा आग्रह गळून पडतो, आनंदत विचारपूस होते. शेजार्‍यांकडे आले होते असं काहीसं कारण पुढे करुन तिथल्या पायरीवर बसण्याचा मोह काही आवरत नाही.

नळातून खाली भरलेल्या बादलीत पाणी पडण्या-या टुबुक-टुबुक आवाजापाठोपाठ शांततेचे बुरुज ढासळतात..........

’घरातल्या दोन सर्वात आवडत्या जागा म्हणजे ’घर नवीन बांधताना करुन घेतलेला माळा आणि मागच्या घराची भिंत आणि अलीकडची भिंत यामधोमध तयार झालेली चिंचोळी जागा....पावसाचं पाणी टपटपलं की तिकडची भिंत ओली होउन इतका सुंदर, हवाहवासा वास येतो. माळा म्हणजे काही गोष्टी सुरक्षित ठेवण्याची, छोटया कारणांवरुन मुसमुसण्याची हमखास जागा. त्याची नी आपली ’आळीमिळी गुपचिळी’.

एक टेबलफॅन आणि हातात पुस्तक एवढं आटोपशीर सामान घेउन दुपारी, रात्री सडाफटिंग पिकनिक ठरलेल्या. उन्हाळ्यात दुपारी दुपारी पत्रे फुलून येत....घामाच्या धारा लागल्या तरी माळा हीच जागा लाडकी.
ऐन उन्हाळ्यात पाण्याचे सपसप हबके अंगणात मारले की बाहेर थंडावा येवो न येवो त्या जोरानिशी मनात थंड हवेच्या झुळुका आपसूक वाहायच्या.

दिवाळीची पहिली-वहिली ठिपके सोडून इतरत्र भरकटलेली रांगोळीही याच अंगणात..........गेरुने, रंगांनी रंगलेले हात....ड्रेसवर, चुकून आईच्या साडीवर सगळीकडे नक्षी...उमटवत...
फरश्या घालण्याआधी हौसेने लावलेलं अनंत, चिनी गुलाब आणि जास्वंदाचं झाड. ते मोठं होउन त्याला जास्वंद येईपर्य़ंत वाट धरवत्ये कुणाला. मग डाव्या हाताला घर असलेल्या म्हातारीच्या झाडावरची गुपचूप आणायची.......पण तिने पाहिलं, किंवा कळलं तर तिची किणकिण सुरु. ती तणतणली की तिच्या रुंद कपाळावरचं निळं बेळगावी बाजाचं गोंदण आठीभर पसरे.

उजव्या बाजूला राह‍णा‍र्या काकी तेलुगु...........त्यांचं लोणचं आणि चिंचेचं सार याची चव कुणाच्याही हाताला नाही.

सोसायटीतल्या घराचा एक गुण, मदतीला हाकेच्या अंतरावर दहा माणसं आपणहून तयार.......इथल्या बंद फ्लॅट- सिस्टीमध्ये कुणी वरची वारी केली तरी दोन दिवस लक्षात येणार नाही.
लाईटस गेले की बाहेर खुर्च्या टाकून मोकळं आकाश अंगावर घेण्याचं सुख याच घराला......ते फ्रेंच विंडो मधून काही केल्या येत नाही.
सगळे सणवार आणि त्यांचा अमाप ओसंडून वाहणारा उत्साह चेह‍र्यावर पाहून घ्यावा. आताच्या राहत्या घरात दोन विंग सोडून राहणा-या एकाच मुलीशी ओळख.....
इथल्या नव्या घराच्या सुरुवातीला आवडलेल्या ऑईलपेंटच्या वासात जुन्याची ओळख हरवून गेली....कमावलेल्या नवीन सुखसोयींमध्ये हरवलेल्या गमती-जमती, खाणाखुणा आठवतात तेव्हा दाटून येतं.’

पाठीवरुन घामाच्या वाहणा-या ओघळांच्या हालचाली एव्हाना जाणवल्या.....समोर सोसायटीतल्या दिव्यांच्या खुरटया प्रकाशात सगळं अंधुक दिसायला लागलं. पाय काढता घेतला आणि मागे वळून न पाहता थेट गेटच्या बाहेर पडले........इतके दिवस ये-जा असते, पण एखाद्या ठिकाणाहून, एखाद दिवशीच निघताना काहीतरी तुटल्यासारखं होतं

आपलं न राहिलेल्या घराच्या पायरीवरुन उठण्याची कल्पना त्रासदायक असते.

पत्र लिहिण्यास कारण की......

2009-05-20T19:22:00.007+05:30

"तुझ्या कानात कूsssss कलू?????"

एक वेलचीचा टाका वर घेउन मी वर बघण्याच्या आत, कानाजवळ एक गुदगुली झाली....पण त्या सरप्राईजच्या खटाटोपात बोटातून ती हिरवी गुंडाळी खाली पडली...क्षणार्धात ती उचलून परत फुलपाखरासारखी बोटं गुंफून कानाजवळ........यावेळी मात्र जोरात शीळ या टोकातून त्या टोकाकडे गेली.
चिमुकल्या आनंदात गालावर एक लब्बाड हसू उमटलं होतं.

"कान दुखला ना माझा...बघू काय आहे ते?"

काय असेल?? यू वोन्ट बिलिव्ह अर्चन,.........’पिंपळाचं पान’,...त्याचं बारीक वेटोळं करुन फुंकर घालून शीळ घालण्याचे उद्योग चालले होते.

"कुणी शिकवलं हे?? काय काय करत असतेस ठमे तू...."
त्यावर ओठांचा नाजूक चंबू झाला...
"वासूसू..sssss ने."

माझ्या भुवया नकळत वर गेल्या.
"आजोबा.....आजोबा म्हणायचं त्यांना, वासू नाही...काय?"

बाजूच्याच खांबावर गिरक्या घेण्याचा कार्यक्रम सुरु झाला...लक्ष नाहीये आपलं असं सुचवत. मग मीही माझा हेका सुरु ठेवला. गिरकीसरशी तिचा एक हात बाहेर झेपावला तोच पकडून तिला पुढे आणलं...आणि दोन्ही हात एकात बांधून विचारलं...

"काय म्हणायचं मनू....?"
बारीकशा पापण्या वर उचलून ओठांचं परत एक बुचाचं फूल झालं आणि.....
"वासूsssssssssssss" म्हणून हात अलगद सोडवून घेत परत बाहेर पसार.

भांबरी, वासू.....सगळ्यांना अरे-तुरे करुन मोकळी. त्या म्हाता-यांनाही ते आवडतं त्यामुळे माझं काही चालण्याचा प्रश्नच नाही.
तिच्या हातातलं पिंपळाचं पान बघून कल्पना आली, हिचे परवा बागेत काय उद्योग चालले असतील. आरामात भांबरीच्या कडेवर बसून वर येत असताना....भांबरीच्या स्वत:शीच चाललेल्या अखंड बडबडीचा अर्थ आत्ता कुठे स्पष्ट झाला. तिला माझ्या हातात सोपवून भांबरी सुरकुतल्या पण तेजस्वी डोळ्यांनी म्हणाली......

" रेवा,ह्या पोराला उन न्हाई, वारा न्हाई की पाउस न्हाई....कशाचं बी भ्या न्हाई.......सगळ्या जगाशी डाव मांडून बसते. आत्ता भर उन्हाच्या वक्ताला, माळ्यालगतच्या.....अंगणात बूड शेकत बसलं होतं ह्ये पोर,आन त्ये बी पिंपळाच्या झाडापाशी. म्या म्हनलं भुतं असत्यात रातीला झाडाकडे.....तर बकुळीवानी हसली. घ्या..........काय म्हनायचं ह्या पोराला, देवा काय पाठवलंयस ह्ये....हां" असं म्हणून परत स्व:तच्याच बोलण्यात, कधी परत मानूशी खेळण्यात दंग होउन गेली.

माझ्या मनात परत देव, बकुळ, पिंपळ सगळे संदर्भ ओळीने जागे होत गेले.

हल्ली आम्ही संध्याकाळी गोरव्याच्या समुद्रावर जातो....मनूची चिमुकली पावलं भिजल्या वाळूत उमटत जातात आणि ’ते बघ अर्चन’.......असं म्हणत माझा हात एकटाच हलतो.
सगळा समुद्र ही अंगावर घेउन हिंडते....वाळू अगदी डोक्यापासून पायापर्यंत...तिच्या थ्री फोर्थच्या वरच्या घडीत अडकून बसते.....डाळिंबी वर्ख लावल्यासारखी.
वाळूत आमच्या रेघोट्या मारुन झाल्या की कावळा उडाला, चिमणी उडाली............. करत बोटातून वाळू सरकते, माझं लक्ष समोर उडत जाणा-या काळ्या रांगेकडे जातं....आपोआप त्यांच्या उडण्याच्या लयीसोबत बोट वर खाली होउ लागतं.

"माई......बल्फं..............."
"नो...........नो बर्फ. घसा कोणाचा सुजतो, खोकतं कोण. ते काही नाही नो बर्फ बास्स."
"एकदाच, फक्त एकदाच हवाय नं पण....दे ना बल्फं."

तिचा ’ल’आणि माझा ’र’ भांडत भांडत मोठे होतात सरतेशेवटी ’ल’ जिंकतो आणि ओठांवरुन लाल, हिरवं पाणी ऐटीत स्स्सल्प.....करत वाहायला लागतं. तिच्या डोक्यावरच्या काळ्याभोर समुद्रातून माझी बोटं नकळत फिरत रहातात. तिच्या सरबतात तिचा ऑलेंज,ग्लीन बर्फ वितळत रहातो. समोर खाली खाली घसरत चाललेल्या आभाळातला सूर्यही वितळतो. माझ्या मनातला तसाच वितळत जाणारा क्षण म धरुन ठेवण्याचा माझा प्रयत्न असतो...तो वितळतोच...

घरी निघताना मुक्या चांदण्यांखाली चालता चालता ती एकदम थांबते.
"माई...............हे बघ क्काय...दम्मत."
तिच्या पुढे केलेल्या हातात....एक छोटा शंख असतो. ओल्या वाळूतला, शुभ्र संगमरवरी रंगाचा.....................

विसावा

2009-05-03T11:03:00.002+05:30

"आई, आपल्याला गाव का नाहीये?"
"अगं गाव नाहीये असं नाही, पण आता तिथे कुणी रहात नाही."
"पण का राहात नाहीत, सगळे सुट्टीत गावाला जातात , माझ्या सगळ्या मैत्रिणी जातात....आपणच जात नाही."
"तुझं घर आपण कोकणातच घेउ, मग तर झालं?"
"पण आत्ताची मजा तेव्हा येईल का?"
"बरं एक काम करु...आपण या सुट्टीत खानवलीला जाउन येउ...मामाला सांगूयात तसं."
"तुला गाव आहे?"
"हो......आम्ही भरपूर धमाल केलीय अगं लहानपणी. मी आणि दादा मामा.....काय काय नाही केलंय ते विचार. तुला आणि विभूला नेउन आणू."
"पण मग तू एवढे वर्ष का गेली नाहीस परत?"
"अगं लग्नानंतर जाणं झालंच नाही, पण आता जाउ...."
"हं...."
"बघ हो, पण गावाला पाणी नसतं हल्ली....लाईट्स जातात ब‍र्याचदा."
"बघू ते आपण नंतर......आधी मला जायचंय तिथे."

पाच वर्षांपूर्वी आयुष्यात पहिल्यांदा गावाला जाउन आले...ती गावाची पहिली आणि आतापर्यंत शेवटची ओळख. आठवणी मात्र अजूनही ताज्या.......

’कारने जाताना दुरून दिसणारी रोपं, मधूनच दिसणारा पिवळ्या फुलांचा गच्च ताटवा, आणि नंतर कुठेतरी विरळ होत जणारं कोरडं रान.......प्रवेशाच्या वाटेवर गावदेवीचं देउळ. तिथून खाली वळणं घेत गेलेला रस्ता.....सरळ घरापाशी येउन थांबलेला....त्याला जसे काही सगळे मागोवे ठाउक. पायांना लाल मातीचा स्पर्श.....पहिल्या प्रथम अनुभवलेलं नातं....घुंगरांच्या आवाजात अस्पष्ट होत गेलेली मातीची लय. चालता चालता मागे वळून पहावं तर रस्त्याचा उगम अस्पष्ट होत गेलेला.....गावरान भूल घातल्यासारखा,पण पोफळीच्या बागांमध्ये रस्त्याचं अनोखेपण हळूहळू आपलंसं होत गेलं......
पडवीत शिरल्या शिरल्या रातांब्यांचा येणारा आंबटसर वास.....अंगणाबाहेर पणजोबांची मूर्ती, एकटक लावून पहावं तर त्यांचे डोळे बरंच काही बोलून गेले.

दुपारचं साधंच जेवण...गुरगुटया भात आणि वर लसूण-नारळाची चटणी...पण अवीट गोडी.
"खा गो.....आवडलं नाही का, तिखट झालंय का?"....आईच्या काकूचा काळजीयुक्त प्रश्न. गावची माणसं खरंच साधी असतात, त्यांचं आदरातिथ्य आणि प्रेम सगळ्याचा ओलावा जेवणात उतरलेला असतो.
तिथे चुलीजवळ बसून तिच्या हातात सरसर वळणा-या भाक-या आणि त्यांना चुलीची खमंग चव नुसत्या डोळ्यांनी पाहून घेतल्यावर ती खाण्याचं अप्रूप ते केवढं....घरी दोन पेक्षा वर पोळ्या गेल्या नसतील पण तव्याएवढ्या आकाराच्या तीन भाक‍र्या पोटात सहज गुडुप्प.

गावच्या नदीवर दुपारी आंघोळ करुन आलेले बाबा, मामा...विभू....चित्रच सर्वतोपरी वेगळं. दोन दिवसाच्या वेगळेपणात ते ही मनात कोरलं गेलं. पडवीत बसून आंबे चोखून खाण्यातली मजा वेगळी....तिथे आंब्याच्या झाडाला येणारी फुलं, पाणी शिंपलेल्या मातीची ओल, गोठा.....
रात्री पडवीतल्याच उंच ओसरीवर बसून गप्पा....निळसर, लख्ख पायाशी रेंगाळणारं चांदणं, रातकिड्यांचे आवाज....पूर्ण रात्रभर झोप लागली नाही आणि पहाटे पहाटे डोळे मिटले.

दुस‍र्या दिवशी करवंदीच्या जाळ्यांमध्ये घुसून फडशा पाडला. मग तिथल्याच माळावर गाडीला टेकून उभं असताना मामाला चेष्टेची लहर आली....
सकाळी आंघोळीला जाताना बाथ्रूम बघून चेह‍र्यावरचे भाव त्याने पाहिले होते. मग उगीच कोपरखळ्या मारत...आवडलं का गाव, इथलाच बघूया का तुला? असे तत्सम मामा टाईप प्रश्न त्याने विचारले. त्याला तशीच भाची टाईप उत्तरं दिली. ;)
तिस‍र्या दिवशी निघताना काहीच वाटलं नाही पण घरी आल्यावर गावं अख्खंच्या अख्खं डोळ्यापुढे....
एकदाच पाहिलेल्या गावाची गोष्ट....तशीच मनातल्या मनात झोके घेत राहते.

झहीर

2009-04-29T09:59:00.003+05:30

नुकतंच पॉलोचं ’द झहीर’ वाचलं. अल्केमिस्ट सारखाच स्पिरिच्युअल टच झहीर ला ही आहे. हा त्याच्या पुस्तकांचा स्थायी भावच असावा.

मुळात लेखनाची आवड असलेला पण अपघाताने एका गायकाशी भेट झाल्यानंतर प्रसिद्ध लिरिसिस्ट म्हणून नावाजलेला ’तो’, फ्री मॅन संकल्पनेला महत्त्व देणारा पण नेमकं फ्री असणं म्हणजे काय या गुंत्यात फसलेलं, त्याच्या पहिल्या दोन-तीन पण जास्त काळ न टिकलेल्या लग्नानंतर ’एश्थर’ बरोबर आठ वर्ष टिकलेलं नातं.............त्याच्या म्हणण्याप्रमाणे नवरा-बायकोतले कॉमन ओकेझनल वाद त्यांच्यात ही होतात पण तरीही एकमेकांचा सहवास त्यांना आवडतो.....

आणि ’एश्थर’ म्हणजे एक जिंदादिल उत्साह, पत्रकार या नावापाठोपाठ येणा-या सगळ्या विशेषणांना अनुकूल , त्याच्या बेधुंद वागण्याबद्दल फारसा आक्षेप न घेणारी.........

पण एका क्षणी, त्याच्या स्वत:वरच्या प्रेमाच्या कोषातून बाहेर पडण्यासाठी त्याला उद्युक्त करते......

’सांतियागो’चा स्वत:च्या नाईलाजास्तव, केवळ तिच्या आग्रहापोटी सुरु झालेला त्याचा प्रवास त्याच्या नकळत एक वेगळाच ’तो’ त्याच्या समोर घेउन येतो...............

आधी फक्त संगीत, शब्द आणि त्यातून आलेली प्रसिद्धी यात रमलेला ’तो’ स्वत:तल्या लेखकाला मनापासून जागं करण्याचा प्रयत्न करतो आणि एका क्षणी त्याला ते गवसतं ही.....एश्थरचं प्रेम त्याला त्याच्यातला ’स्व’ शोधण्यासाठी मदत करतं.............पण ते तेवढ्यापुरतंच.

त्याच्यावर मनापासून प्रेम करणा-या एश्थरला कुठली तरी एक पोकळी कायम जाणवत रहाते.....तिला युद्ध चालू असताना वॉर करस्पॉंडट म्हणून काम करण्याची संधी येते.....आणि तिच्यातली ही अस्वस्थता उफाळून वर येते. स्वत:च्याच जगण्यातला फोलपणा तिला नव्याने जाणवायला लागतो.............

आनंदी होण्याची नेमकी प्रत्येकाची व्याख्या काय, आपण स्वत:ही सगळं असून समाधानी आहोत का??? अशा अनेक प्रश्नांची उत्तरं शोधण्यासाठी कोणत्याही एका निश्चित मार्गाकडे बोट न दाखवणारा मार्ग तिला खुणावतो.....

" Haven't you got everything you need?'
"I have everything a woman could want.'
'What's wrong with your life then?'
'Precisele that, I have everything, but I'm not happy. And I"m not the only one either.

आणि अचानक एक दिवस तिचं काहीही न सांगता निघून जाणं त्याला अस्वस्थ करतं.......परत एकदा त्याचं लेखन बंद होतं. त्याचं कारण तिच्या नसण्याशी जोडून त्याचा पुढचा प्रवास सुरु होतो.

त्यात त्याच्या आयुष्यात ब‍र्याच घटना घडून जातात. ’मेरी’ सारखी वलयांकित अभिनेत्री त्याला मैत्रिण म्हणून मिळते, परत लेखन करण्याचा त्याचा प्रयत्न यशस्वी ठरतो......पण त्या सगळ्यात एश्थरचं अस्तित्त्व त्याला ठळकपणे जाणवत रहातं.

त्याच्यातला ’झहीर’, ती अनाम अस्वस्थता वाढत जाते ’एश्थर’ च्या नसण्याशी एकरुप होत जाते.......आणि तिला शोधण्याचा त्याचा प्रवास सुरु होतो. कोणत्या वळणावर आपण उभे आहोत याचा शोध घेताना, त्याच्यातला पुरुष एक सत्य मान्य करतो.....

’I was always looking for myself in the women I loved.
I looked at their lovely clean faces and saw myself reflected in them. They on other hand, looked at me and saw the dirt on my face and, however intelligent and self-confident they were, they ended up seeing themselves reflected in me and thinking that they were worse than they were. Please don't let that happen to you Marie."

त्यापुढच्या त्याच्या प्रवासात एक अजून छोटी कथा समांतर जोडून येते, जी बरीच स्पिरिच्युअलिअटी, मेसेज ऑफ लव अशा गोष्टींविषयी बोलत जाते तेव्हा तिथे कुठेतरी कथेपासून डिटॅच झाल्यासारखं वाटतं; पण एश्थरच्या मध्यवर्ती संकल्पनेशी बांधलं गेलेलं नातं कायम रहातं.............कारण माझ्या मनातले असे बेबंद झहीर एखाद्या क्षणी सरसावून उभे रहातात पण ते आपली स्पेस एन्काउन्टर होतेय एवढं म्हणून त्रागा करण्यापर्यंतच मर्यादित रहातात. एश्थरच्या थिंकींग प्रोसेसशी आपण एकरुप होतो पण तिचं धाडस उसनं घेता येत नाही.

कथानकाच्या शेवटी ही ’तो’ तोच रहातो पण त्याच्यातला झहीर त्याला स्वत:च्याच स्वत:शी झालेल्या नव्या ओळखीचं प्रतिबिंब दाखवून देतो.

:)

2009-04-23T11:57:00.005+05:30

कालपर्यंत जोशात असलेल्या क्रिएटिविटिने आज विश्रांती घेतली ;) काल दुपारी टकवलेलं टेमप्लेटही रात्री एडिट करुन नवीन लावलं. पण हे फायनल....यातली ’अ गर्ल इन विंड’ खूप आवडली. मागचं झाड जरा सायली किंवा प्राजक्ताचं असतं तो और क्या चाहिये था पण तरीही ते पसंतीस उतरलंय.
नावही बदललं....’पत्र लिहिण्यास...’ लाडकंच आहे नो डाउट पण ते लेबल म्हणून मागच्या पोस्टस ना दिलं आणि ’मुक्तांगण’ वरती.........
हिरवा, पोपटी रंग असतोच लई भारी बरं............ शिवाय मध्ये ’शुभ्ल पांधला’ (;) जम्माडी गम्मत :)

2009-04-22T13:45:00.008+05:30

आज काहीतरी नवीन करण्याचा झटका आला होता. सकाळी उठून घरात बसल्या बसल्या वेडगळ, सुखावह वाटणारे प्रकार करावेसं वाटणं.......त्यात कागद, पेन्सिल, पेन, जुने कलर्स, जुन्या पिशवीतलं क्राफ्टचं सामान....त्यातल्या चमचमत्या चांदण्या, पतंगाच्या आकाराचे लुकलुक आरसे, वेलवेट पेपर, बटर पेपर,हॅन्डमेड पेपर, काहीशा चुण्या पडलेला तरीही घडीत दुमडून ठेवलेला, ठिकठिकाणी सेलोटेप लागलेला डिझाईन पेपर, टिश्यू पेपर असा बराच मोठा खजिना हाताला लागला....पण ते करुनही स्टॅमिना न संपल्याकारणाने पीसीला हाताशी घेउन आता उद्योग करुयात असा विचार येताचक्षणी......पेंट, फोटोशॉप मध्ये जाउन लूडबूड केली. सरतेशेवटी ब्लॉगकडे आले. टेम्प्लेट चेंज करण्याचा विचार डोकावण्याचा अवकाश फाईनल्सेन्स वर जाउन दोन तीन टेम्प्लेट टकवली. पहिलं लावलं......ते फार साधं वाटलं...दुसरं एडिट केलं त्याचा कलर डार्क वाटला अशी बर्‍याचदा नाकं मुरडून कॉफीचं हे एक आवडलं. कोणत्या क्षणी मला काय आवडेल याचा भरवसा मला स्वत:ला देता येत नाही, दुस‍र्यांनी देण्याचा प्रयत्न तापदायक ठरतो.

माझे मूड स्विंग्झ टिल डेट फक्त मलाच सांभाळता आलेत. त्यामुळे मला आपला ब्लॉगोबा आवडतो. त्याला माझा लहरीपणा, अचानक कळस साधू पाहणारी क्रिएटिव्हिटी, अफाट आणि अचाट ऑपरेशन्स.....सगळं मानवतं. विनातक्रार मला आपलं म्हणण्याची त्याची तयारी असते. उगीच माझ्या बदलण्याची कारणं द्यावी लागत नाहीत.
एका महिन्यापूर्वी ओ.बी च्या लेक्चरला नेहमीच्या प्रोफेसर आल्या नव्हत्या. त्याऐवजी एक गेस्ट लेक्चर ठेवलं होतं. इंडस्ट्री मध्ये कॉर्पोरेट ट्रेनिंग देणारा माणूस होता. नाव लक्षात नाही किंवा ते मुद्दाम मी विसरले असं म्हणता येईल. त्याचं कारण असं, "त्याने त्या तेवढया थोड्या वेळासाठी सायको थेरपी का तत्सम विचित्र थेरपी अप्लाय करायला सांगितली होती. डोळे बंद करुन त्याने एकेक प्रसंग इमॅजिन करायला सांगितले ते असे..............
"चिवचिवणारी एक सुंदर सकाळ,.......तुझ्या बागेत धावणारी असंख्य फुलपाखरं.....क्षितिजावर उठलेली गुलाबी झाक.....घर तुझं....आजूबाजूची माणसं तुझी......अशा प्रसन्न सकाळी एका दिवसाची सुरुवात होतेय. सगळ्या कामात स्वत:ला झोकून देणारे आपण............." पण मला पुढचं काही दिसूच शकलं नाही. एक अर्ध्या तासाने डोळे उघडले तेव्हा शेजारीच बसलेली निक, मागे-पुढे बसलेल्या सगळ्याच चेह‍र्यावर कमालीचं समाधान, जगातली सगळी सुखं आपल्या पायाशी लोळतायत असा एक खोटा अनुभव मिळाल्याचा आनंद.....
या सगळ्यात माझ्या भावना कुठेतरी फार अलिप्त झाल्या. त्यांच्या कोणत्याही विश्वात न मावणा-या. त्या क्षणी प्रचंड एकाकी वाटलं, क्षणैक त्या माणसाचा रागही आला. मैत्रिणींसोबत चालणंही तो काही काळ नकोसं झालं.
त्याच्या थेरपीचा माझ्यावर परिणाम शून्य तो या अर्थाने की त्याने कल्पना करायला लावलेलं विश्व माझ्या आत अंतर्मुख होउन राहिलेल्या विश्वाशी एका मर्यादेनंतर साद घालूच शकलं नाही. तिथे मी माझी होते पण मला दिसणा-या गोष्टी त्याने सांगितलेल्या नव्हत्या. माझं मौन नंतरच्या उत्साही वातावरणावर साचून राहिल्यासारखं....तवंग होउन.

सगळ्या गोष्टी भर्रकन डोळ्यापुढून गेल्या. माझं मन मलाच किती उशिरा कळलं....थोडं लवकर कळलं असतं तर आज मला हवं ते करण्याची संधी मी गमावली नसती. अशी प्रचंड निराशा येते एकाएकी....टाटा चा भरलेला फॉर्म आठवतो. पिवळ्या रंगाची साईट त्यावर ब्राउन रंगाने हायलाईट होणारी’सोशल सायन्सेस’ अशी लिंक आठवते. सगळं हरवल्यासारखं होउन जातं. वेळ गेल्यानंतर अज्ञानातून कुणीतरी खेचून बाहेर काढल्यावर दरवेळी छानच वाटेल असं नाही.

लिहिल्यावर मोकळं वाटतं की मोकळं होण्याकरता लिहिलं जात असावं....पण बराच काळ एक घट्ट बसलेला वेढा सैलावतो हे खरं....... पोस्टच्या सुरुवातीला लिहिताना माझ्या ब्लॉगोबाला कपडे घातल्याच्या आनंदात होते........त्यात हळूहळू वेगळे रंग कसे मिसळत गेले हे मलाच कळलं नाही, पण या पोस्टवर एकही एडिट न मारता मी पब्लिश करणार आहे...चु.भू.द्या.घ्या.

एक मुक्तछंद

2009-04-10T09:37:00.004+05:30

खूप दिवसांनी लिहायला बसलं की छानपैकी पूर्वीसारखी पेन्सिलीला टोक काढून, शार्पनरमधून बाहेर पडणा-या झिरमिळ्या( दुसरा कोणता शब्द त्याला आत्ता सुचत नाहीये) कंपास बॉक्स मध्ये जपून ठेवत, मग त्याचे शुभ्र कागदावर फुलांसारखे आकार चिकटवून...त्यांच्याकडे समाधान होईस्तोवर पाहून झालं की परत डायरीकडे मोर्चा. मान वाकवून नि मन लावून आउपेक्षा वळणदार अक्षर काढण्याचा एक अविरत प्रयत्न! पण हल्ली लिहायचं म्हटलं की मला धास्ती वाटते ती समोरच्या कागदावर कुठल्या मुक्तछंदात अक्षरं उमटतील याची. मराठीत लिहिण्याची सवय सुटल्यानंतर जे काही पिळ सुटलेल्या रबरासारखं लेचंपेचं अक्षर दिसतं ते पाहून परत हातात पाटी घेउन आपल्याला गिरवण्याची नितांत गरज आहे हे जाणवत रहातं. मग ती घनघोर निराशा पदरी पाडून घेण्यापेक्षा ब्लॉगवर लिहिणं किती सुखावह...एकाच टाकाची अक्षरं, मात्रा, काने. कुणी जाणूनबुजून खोट दाखवण्याचं कारणच नाही.

दोन आठवडयांपूर्वी पुण्याला गेले होते दोन ईंटर्व्यूंसाठी. एरवी पुण्यात पाउल टाकलं म्हणजे सगळी अंगावर साचलेली धुळीची पुटं झटकून मन ताजतवानं होतं. इथल्या वेगवेगळ्या संस्कृतींचं लेणं मिरवून मिरवून कुठल्याही एका धड संस्कृतीचा भाग न उरलेल्या मनावर एक हळुवार मराठमोळी सांस्कृतिक फुंकर घातल्यासारखं होतं. मुंबई म्हणजे गुरु.. धडपडून पुन्हा ताकदीने उभं करण्याची एक जिद्द. तसं पुणं म्हणजे तापलेल्या दुधावरची साय. दोन्ही शहरं माझ्या मनातली आपापली विश्वं व्यापून एक वेगळाच भाव बाहेरच्या जगात मिरवतात, एकाचाही अंगभूत नसलेला एक भाव !

तर ज्या ठिकाणी ईंटर्व्यूसाठी गेले होते तिथला कॅम्पस अतिशय सुंदर...इन्फ्रास्ट्रक्चर मोहात पाडणारं, रस्त्यांची वळणं म्हणजे ’ ल गा गा’ च्या बांधणीत( प्रवासात नेहमी माझ्यावर भाईंचा प्रभाव असतो...का ते ठाउक नाही पण भाई आणि माझा प्रवास एकत्रच फिरतात. त्यामुळे प्रवासात मला टाईमपास म्हणून बहुतेक यावेळी गटण्याने खो दिला होता)...साहजिकच प्रवासाचा शीण तिथल्या वातावरणात आपोआप कमी झाला. टेस्ट देउन नंतर ईंटर्व्यू होता. ईंटर्व्यू नावाची गोष्ट ही फक्त घेणंच आनंददायी असू शकतं, देणं म्हणजे आपल्या अज्ञानाची शिवण उसवलीच तर....त्यावर धावता दोरा घालण्याइतपतही उसंत मिळत‌‌‌ नसते. तिथे पॅनलवर आपलेच म‍र्हाटी वयस्कर गृहस्थ होते. त्यांनी, मी रहायला मुंबई म्हटल्यावर विचारलं..’how was the journey till here?'

’भुजंगप्रयातासारखी वळणं होती, काळाकभिन्न अंधार असलेले बोगदे होते’.....तत्सम मातृभाषेत कोलांटया माराव्याशा वाटल्या; पण म्हटलं नको, चुकून माझ्यातल्या ’गटणेने’ पार्टी बदलली आणि त्याला समोरच्या खुर्चीवर बसून छंदींचे फटके ऐकवावेसे वाटले तर बोंब. म्हणून साधं आणि सोप्पं ’छान झाला’ असं म्हणून गप्प बसले. पण मनासारखा ईंटर्व्यू झाल्याचं एक समाधान.....तिकडे काही admission घ्यायचं नव्हतं पण हे बिनीचे छोटे प्रवास. यावर पुढच्या प्रवासाचा आराखडा तयार होतो....आपण केवढया पाण्यात आहोत की अजून फक्त पावलंच भिजलीयेत हे तरी कळतं.

ब्लॉगवर लिहिताना वाटतं...खरं तर सुचेल तसं मांडताना वाटतं...मी यापूर्वीच्या काही आठवणी का लिहून ठेवल्या नाहीत? फार मोठा नाही पण एक चिमुकला प्रवास आपलाही झालाय की, कदाचित एक संवाद झाला असता ’स्व’शीच.

अवघे पंढरपूर

2009-03-23T11:42:00.014+05:30

शुक्रवारी संध्याकाळी कॉलेजच्या दिशेने पदयात्रा चालू होती....चालता चालता कटट्याजवळ आले नि एक संभाषण कानावर पडलं हे असं पुचाट मी काही म्हणणार नाहीये कारण मी भोचकपणे,जाणूनबुजून त्यांच्या नकळत त्या संभाषणात डोकावले होते. ज्युनियर्सची धमाल गँग असावी.

"सगळे आले का रे कुंभकर्णा?" इति एक लाल टीशर्ट, tall dark n (handsome च्या थोडं जवळपास जाणारी पर्सनॅलिटी).
"कुठे अजून, च्या मारी ह्या पोरींच्या........पूनम आयुष्यात वेळेवर येईल तर च्यायला घडयाळच जसं काही बंद पडणारे" इति ’ विस्कटलेला एक माणूस’.
"बट शी इझ स्मार्ट, काहीही म्हण."
"स्मार्ट नाही, आगाउ नंबर दोन........काल भेटायला सगळ्यांनी कुठे जमायचंय हे विचारण्यासाठी फोन केला तर ही बया म्हणते, ’संध्याकाळी ये, यमुनाबाई हिर्लेकर चौकात................
दात उचकटू नकोस रे ******, for that moment मला कळलंच नाही कुठल्या चौकात बोलावतेय ती. नंतर म्हणाली अरे आपल्या रुईयाच्या नाक्यावर रे................असं म्हणून ’खि:खी:खि’ करत तुझ्यासारखेच दात उचकटले तिने नंतर. मला सांग, सरळ कॉलेजच्या नाक्यावर ये सांगता येत नाही? खरंच म्हणतेय की पकवत्ये म्हणून आधी इथे येउन बोर्ड बघितला...तर हे कट्ट्याचं नाव आहे ते पहिल्यांदाच बघतोय मी."

"म्हणूनच सांगतोय यमूबाई स्मार्ट आहेत आपल्या."

त्यांचे उर्वरित सभ्यतेच्या आसपास म्हणूनही न फिरकणारे संवाद मी ऐकत बसले नाही पण क्षणभर हास्याची एक फुसकुली अंगावर फिरली, मग मीही जाताना मुद्दाम त्या बोर्डकडे निरखून पाहिलं........खरंच इतके दिवस माझंही तिथे लक्ष गेलं नव्हतं.............एक कट्टा कॉलेजचा म्हणून जेवढा फेमस होउ शकतो तेवढे खचितच इतर कट्टे लोकप्रिय होत असतील रे.

’ही कॉलेज आमची काशी, हा नाका पंढरी................’ आठवलं?
आज खचकन जाणवून गेलं...आपल्यासाठी कॉलेजच ’अवघे पंढरपूर’ का असतं?

बास्स आता वाटतंय तडक उठून कँटीनमध्ये जावं........ ट्रेमधून हिंदकळणारं सांबार,ईडली, थंडगार झालेला वडा-पाव पोटात ढकलावा...आणि एक मस्त वाफाळलेली नेसकॉफी मारावी.
कित्तेकदा कँम्पसमध्येच बसून कँटीनच्या, अख्ख्या कॉलेजच्या, प्रोफेसर्सच्या नावाने हमखास बोटं मोडलीयेत. पण कसाही असला तरी तो आपला हक्काचा कॅम्पस होता यार....शी!! कसंसंच झालं एकदम.

ओळीने लागलेली अशोकाची झाडं, दुस-या मजल्यावरच्या खिडकीतून एकटा-दुकटा दिसणारा गुलमोहर, कँटीनमागचं आळशी बदामाचं झाड....आणि वर त्याच्या गर्ल्स कॉमन रुम मध्ये डोकावणा-या फांद्या...आज वाटतंय त्या झाडावर चढून कॉमन रुममध्ये डोकावण्याची हिंमत कोणत्याही मुलाने केली नसेल??? I doubt!! :P ( तसं एखाद्याने खरंच केलं असतं, तर तर तो मला नक्की आवडला असता.:D). झकासरावांच्या सखीची आठवण आली एकदम ;)
कायम कँटीनमधून येणारा फोडणीचा characteristic स्टिंक, लॅबमधून भन्नाटपणे नाकात जाणारा एच टू एस......पण ट्रेनमधून जाताना बायकांच्या डोक्याला थापलेल्या तेलाचा वास घेण्यापेक्षा अमोनियाच्या बाटलीला जाउन नाक लावणं परवडलं एकवेळ. अमोनियाच्या वासाबद्दल काही वेगळं सांगायला हवं का? :P
कॉलेजच्या मागच्या बाजूला असणा-या छोट्या डबक्यात कमळं कधी येतील याचीही बरीच वाट बघून झाली..पण ती काही उमललीच नाहीत. त्यातही कॉलेजचं अविरत सुरु असलेलं कन्स्ट्रक्शन.........’अरे कधी संपणार ते? की आपलं बिरबलच्या खिचडीसारखं चालूच?’(तेव्हा ’कशाकरता.......... तर कॉलेजच्या कंन्स्ट्रक्शनकरता मी आर्किटेक्ट व्हायचं ठरवलं होतं बरं का..)
कॉलेजच्या पिलर्सच्या अगदी जवळ जवळ वाढलेली अशोकाची झाडं तोडली होती तेव्हा कोण राग आलेला...सगळ्यांची अक्कल काढून झालेली.

भटची चहाची टपरी, वडेवाल्या आजी, कॉर्नरचा सँडविचवाला, दाबेलीवाला, झेरॉक्सवाला( त्याच्या दुकानाचं नाव ’पार्श्व झेरॉक्स सेंटर’ का होतं ह्याचं कोडं मला अजून उकलेलं नाही :D ते काहीही असो; मात्र परीक्षा जवळ आल्या की त्याच्या इतकी मोस्ट वॉन्टेड व्यक्ती कुणीही नसेल) .......दिक्षित रोडच्या शाळेतून वरच्या खिडक्यांमधून खाली बाटल्या फेकणारी, चिंचा-कैरीवाल्या भय्याच्या मागे भुणभुण करणारी आणि खाली उभे राहिलो की वेडावून दाखवणारी ती चिमणबाग......

एक प्रश्न मात्र अजूनही कॉमन आहे, "यु हॅव बॉयफ़्रेंड?" :D
"nope !"
"डोन्ट टेल मी, यू डोन्ट हॅव बॉयफ़्रेंड!! ( अशावेळी समोरच्या माणसाच्या चेह-यावरचे भाव काय मजेदार असतात. थोडक्यात......... "क्काय सांगतेस?, तुला किडनीच नाही.......................? असं म्हणताना येतील तसे)
मलाही मग कसंनुसे भाव चेह-यावर आणून त्यांच्या समाधानापुरतं म्हणावंसं वाटतं,
"देख ना यार शीट!!! मेरे पास तो बॉयफ़्रेंड ही नहीं।" ;)

(यावरुन शाळेतली पोरं आठवतात....मध्यंतरी ती शाकालाका बूम्म्बूम अशी एक कुठलीतरी सिरियल होती. त्यातल्या मॅजिक पेन्सिलची...(पेन्सिलच्या टोकावर एक चेहरा आणि लांबलचक पेन्सिल) फॅशन आली होती. ज्यांनी ती अगदी बाजारात आल्या बरोब्बर दुस-या दिवशी आणली त्यांना ती वर्गात मिरवण्याचा कोण आनंद ;) मुद्दाम खोड्या काढून साळसूदपणे फूस लावत विचारायचं,

’ए, तेरे पास ’वो’ वाली पेन्सिल नहीं???
"नहीं....मम्मीने लेकर कहाँ दी है अब तक?”
"okk....मम्मी को बोलना मेरे मम्मीने है ना वोह सामनेवाले दुकाम में से ली सिर्फ़ ट्वेंन्टी रुपीझ ओन्ली ;P."
मग ज्याच्याकडे नाहीये त्याचा चेहरा इवलासा झाला की बाजूचाही फ़्रेंडशिप वगैरे आठवून म्हणणार,
"अच्छा ठीके तब तक हम ये शेअर करेंगे ओक्के?" स्वारी खुश...
लहान मुलांचं काय बरं असतं नै? सगळं शेअर करतात. :D )

अपवादात्मक सुखद दृष्य वगळता बॉयफ्रेंड कॅलेंडरच्या पानांसारखे बदलत असतात ही गोष्ट तिसरी. पण खरंच त्यांच्या छॊट्या छोट्या गोष्टी फक्त कॅम्पसलाच ठाउक असतील.
’गच्चीमधून खिडकी किती छान दिसते, आज मला तुला पहावेसे वाटते.....इथपासून ते
खंडेरायाच्या लग्नाला नवरी नटली.....असल्या रावस गाण्यांपर्यंत त्यात भलतीसलती मॉडिफिकेशन्स करुन ती बडवणं....वाईट्टातले वाईट्ट पी.जे, फेस्टच्या नादात तनमन(धन नाही) सगळं विसरुन बूस्टर दिल्यासारखं काम, रात्रीची जागरणं, सरप्राईझ बर्थ डे पार्टी, डेज.......अशात फसफसणारा कॅम्पस, थंडीत धुक्याला मिठी मारुन बसलेला कॅम्पस, मात्र परीक्षा येउ घातल्या की तोंडावर बोट, हाताची घडी घालून बसल्यासारखा.................. सगळ सगळं लख्ख डोळ्यासमोर टवटवीत होउन पुढे आलं बघ. कॉलेजमधून बाहेर पडलो आणि सगळंच हरवलं.

अजूनही लॅब-कोटवर सिल्व्हर मिरर टेस्टचे डाग आहेत, एक कॅडबरीच्या आतलं चांदीचं रॅपर आहे, J बिरुद मिरवणारी की-चेन आहे.........कुठे साठवून ठेउ? कोणत्या कोप-यात?

"आँखों में सपने लिये घर से हम चल तो दिये,
जाने ये राहें अब ले जायेगी कहाँ....
मिट्टी की खुशबू आये,
पलकों में आँसूं लाये
पलकों पें रह जायेगा यादों का जहाँ
मंझिल नयी है अंजाना है कारवाँ, चलना अकेले है यहाँ

तनहा दिल तनहा सफर ढूँढे तुझे फिर क्यूँ नजर.........

एवढयात पुरे , नाहीतर तुला वाचता येणार नाही खारट झालेलं अक्षर, भर उन्हाळ्यात कसा पाउस पडला असं म्हणशील.
_______________________

बाय द वे, नुकतीच पंढरीची वारी झाली तेव्हा पाहिलं, आपल्या नव्याने बांधलेल्या पिलर्सवर नाजूक वेली कमानी वाकवून उभ्या झाल्या आहेत आणि गुलमोहराचा सडा अजूनही एन्ट्रन्सवरच :) मस्त नं !!!!!

( कुणालातरी खो द्यावासा वाटतोय, सवडीने घ्या आणि लिहा रे नक्की.)

स्वान्त: सुखाय

2009-03-13T10:21:00.005+05:30

मने,
तुला good morning!! विश करु की आपलं मराठमोळ्या बाण्यात ’शुभसकाळ’ वगैरे म्हणू? खरं तर यापैकी काही एक न म्हणता ’आक्षी झनझनीत श्या हानाव्याश्या वाटत्यात.’ ’पन ह्यो लक्शान बरं न्हाई आक्के’ म्हणून सभ्यतेचा कासोटा तितक्याच सलज्जपणे खोचून ठेवलाय. अश्शी बघू नकोस, ...खरंच! स्वप्नातच कुणीतरी गावरान पंच नाकावर ठेउन दिलाय आणि तेव्हापासून मेंदूला ज्या झिणझिण्या आल्यात...सकाळपासून असंच होतंय.
’पन काय उपेग? बघ ना, टायमाला काय बी सुचंना. परवा मी आणि दिपू बांद्रयाहून घरी येण्यासाठी निघालो. बसनेच जाउया काही रिक्षावर पैसे नकोत घालायला’ असं ठणकावून सांगितलं( अर्थात पलीकडच्या हाटेलात सांबार भुरकल्यानंतरच हा शहाणपणा दाखवला हे तुला म्हणून कंसात सांगतेय)...हं तर बस- स्टॉपवर उभे होतो...सवयीप्रमाणे दहा मिनिटं झाली तरी लाल बावटा दिसंना; पण ’BEST म्हणजे BESHHT’ चं भूत मानगुटीवरुन सुटंना. तेवढयात एक बाई रिक्षावाल्याला घेउनच पुढे आली.....
"शेअर करें, स्टेशन जाना है ना? ३ रु. ही होगा।"

मुकाटयाने रिक मध्ये बसलो. केसांचा सुटसुटीत बॉयकट, हातात मोठया तीन-चार बॅगा...त्यात मला प्रथम आणि फक्त दिसला तो केक.....बाकी दिपूच्या म्हणण्याप्रमाणे पार्टीचं सामानही होतं, रिक्षात बसल्यावर तिने एकदा तिनं स्माईल दिलं......वरच्या पंक्तीतल्या सोळा जणांनी अंमळ जास्तच पाय सैलावलेले ;P

आता तिला शॉर्टकट माहिती होता....ठीक आहे पण म्हणून रिक्षावाल्याचं डोकं खायचं? त्यात ’ट्रॅफिक ज्याम’मध्ये दहा मिनिटं रिक्षा थांबली....’डोचक्याचा पार ईस्कोट झाला राव’.....आणि तीन ऐवजी सात रुपये भरावे लागले ती गोष्ट वेगळीच. असं वाटलं तिला तेव्हाच्या तेव्हा( आत्ताच्या आत्ता चं तिसंरं रुप) तीन ऐवजी सात का लागले विचारुन गर्भगळित करुन टाकावं.....पण कसलं काय तिथे माझाच गर्भजोमाळित संकोच मध्ये आला. मोक्याच्या वेळी अशी नव्वदीच्या वर नि सेंचुरीच्या आत रन आउट होण्याची माझी परंपरा आहे.

हल्ली योगा ईफेक्ट जाणवतोय....जाणवतोय म्हणजे कधी कधी, अगदी कोणकोणत्या वेळी........... ह्याच तिखट-मीठ चोळून सांगण्यासारख्या गोष्टी आहेत. वेल च्या ग्रुपबरोबर चौपाटीला गेले होते तिथे पाणीपुरी वर फालुदा, मध्येच चायनिज खाताना सेकंदा सेकंदाला मी आत्ता ’विपरीत करणी’ केली तर काय होईल असे विचार मनात येत होते...ह्याला म्हणतात खरी साधना. ’डॅश डॅश बाबा’ की जय हो!!
रिक्षातून येताना सोसा. तल्या रतन काकू भेटल्या.....त्यागाची उचकी येउन सगळे पैसे म्याच पे केले.

असो. बघ, प्रतिभेची वांती लई डेंजरस......चार शबुद खरडल्यावर बरं वाटंलसं वाटलं, पन ह्यो म्हनजी लागनीचा रोग झाल्यागत डायरीची धा पानं भरली.
बाकी यातल्या सेनसॉर्ड काहन्या भेटल्यानंतर

अत्तर

2009-03-05T13:54:00.010+05:30

(कृष्णा कंप्लेन्ट करतंय की रे, तुला पत्र लिहून सोडलं नाही म्हणून...........तसं भाषेचं फार कष्टं देत नाही मी, मग घाल की काळजी.........चुलीवर म्हणते मी ;P)

"बघ बघ, her smile is so cute"

आणि पुस्तक खाली ठेउन पाहिलं, तर......काय जीवघेणं हसते रे ती !

ओठांच्या दोन्ही कडांना नाजूकशा खळ्या पडतात, बकुळीची फ़ुलंच दोन टोकांना ठेउन दिल्यागत. तिचं स्माईल 10.2 नी कसं मोठ्ठ होईल ते पहाण्यासाठी दोन दिवस कॅमेरा घेउन तिच्या मागेमागे होते पण ही ढिम्म हसली नाही नि आता.....पण आत्ता कॅमेरा हातात असता तरी क्लिक करावा हेच विसरुन गेले असते.

"did you see her cat eyes?"

"मग....?"

"I don't like it."

"मग..................काय बार्बीसारखे हवैत??

हं....................................................

तशी ओठ मुडपून हुंकार देण्याची सवय फ़ार त्रासदायक असते नै, तुला नवीन नसेल पण; ’पटलं की नाही पटलं’ हे ठामपणे सांगण्याच्या त्रासातून सुटका :D. अशा नसत्या सवयी आपण लावून घेतो आणि मग त्या ब्रँड होतात. तुला नाहीये एखाद्या वक्तव्यावर ठामपणे बोलण्याआधी डोळे मिटून घेण्याची सवय.....काय पहात असशील, की नुसतीच आपली पापण्यांची उघडझाप......

हनुवटीवर हात ठेउन तिला न्याहाळत असताना एकदम डोक्यात मिणमिण झाली. तिच्या हसण्यातही तसाच जीवघेणा वेध आहे........परस्पर भिन्न गोष्टींचं एकमेकांशी नातं जोडून देण्याचा कोण छंद आहे हा कळत नाही. हो पण जीवघेणा भावही ’ हर एककी अपनी स्टाईल असतो’, हे ठाउकच नव्हतं. मानूच्या हसण्य़ात देवघरातली शांतता कुठून येते हे तिलाच ठाउक पण तुझ्या हसण्यातला जीवघेणा मोकळेपणा तिच्यात नाही हे नक्की. जीवघेणा तो फक्त माझ्यासाठीच कारण त्यावर कुणाचीही जान फिदा होते म्हणून. तसं insecure वगैरे वाटत नाही....पण उगीच आपलं.

माझं हल्ली प्रीतमच्या ’इन दिनों दिल मेरा........"सारखं काहीसं झालंय....हे गाणं बघताना नेहमी शिल्पाच्या जागी तब्बू हवी होती असं वाटतं...तिचा संयत अभिनय कसोटीला उतरतो.

’जब मिलें थोडी फुरसत, खुदसे कर ले मुहोब्बत’...........खुदसे मुहब्बत आहे तशी पुरेपूर ;) पण त्या मुहब्बतीतले माझे अंदाज वेगळेच असतात. आता खुदसे मोहोब्बत म्हणजे मी गझला, ग्रेसची वैष्णवी, ढीगभर लेटर्स.....असे काही उद्योग चाळवणार...हो आणि त्यात तू आणलेलं शाही अत्तरही उघडून पहावंसं वाटतं...हे म्हणजे पन्ह्यातल्या वेलचीसारखं...........काय!!!( खादाड उपमा द्याव्यात नेहमी.....कारण पोटाशी डायरेक्ट कनेक्शन असतं नं....मग मनावर त्याचा स्वाद दीर्घकाळ रेंगाळतो.)

"कोणत्या वासाचं आणू?"

"मला असे वास सांगता येत नाहीत पण."

"अगं कोणता, कसला वास आवडतो निदान हे तरी ठाउक असेल ना, म्हणजे आवडतो ना कुठलातरी.....की..?"

"तो अण्णांच्या बागेत सक्काळी देवचाफ्याचा,प्राजक्ताचा धुक्यात मुरलेला,असा मस्त वास येतो नं त्याची सर कशालाच नाही."

"काहीतरी भलतंच आवडायला हवं का?" :)

तसं हे अत्तरही वाईट नाहीये पण तो वास काही वेगळाच असतो....मला आतआत उमलून आल्यासारखं होतं.

तसंच मानू हसली की त्याला एक गंध येतो....तो वेगळा......त्यात हवीहवीशी शांतताही झिरपत जाते.

हल्ली एक नवा दरवळ जाणवतो स्वत:च्याच अवतीभवती....दरवळ कसला कुपीच आहे ती अत्तराची, त्यातलं अत्तर म्हणे कधीही संपत नाही.....

तुझीच,

........*********........

ता.क. हे शेवटल्या ओळीतलं अत्तर कोणतं? विचारु नकोस असा कृष्णेचा निरोप आहे. का?.........तुला कस्तुरी मृगाची गोष्ट ठाउक नाहीये म्हणून.

प्रिय आउस,

2009-02-24T11:14:00.005+05:30

प्रिय आउस,

"काल महाशिवरात्रीच्या निमित्ताने तुझ्या हातची खमंग थालीपीठं खायला मिळतील.....अशाच खुशीत आणि किचनमधून येणा-या वासासरशी मांजरीचं नाक लावून आत गेले आणि पाहिलं.....बाबा थालीपीठं करतायत आणि तू बाहेर.....फ़ायलिंग करत बसली होतीस तुझ्या जगावेगळ्या आवडत्या कामांपैकी हे एक.
खरं सांगू का गं, काल तुझ्यापेक्षा बाबांच्याच हातून छान झाली होती थालीपीठं. भाजाणी केप्रचीच, पण थालीपीठं मात्र मला हवी तशी मस्त कुरकुरीत....ती मउ मउ खाणं म्हणजे बोळक्या तोंडाने उगीच उम्म्म्म केल्यासारखं वाटतं, त्याऐवजी ऐटीत आगाउपणा करत,दातांचं ऐक्य मिरवत दह्यात बुडवून खाण्यात कोण आनंद असतो ठाउक आहे?

आणि बाबा म्हणजे अगदी, काठालाही हलक्या दाबाने बोटं फ़िरवून, मध्येच छोटी भोकं पाडून काळजीपूर्वक पॅनवर घालत होते...कारण तुझ्या सराईतपणे फ़िरणा-या हातांची थालीपीठांना सवय त्यामुळे आज अलगद तव्यावर पडून तेलात चुरचुरणा-या त्यांच्याकडे बघून गंमत वाटली. त्यातून ती बाबा करत असताना अजूनच.

नुसती थालीपीठंच नाही तर गरम गरम मुगाची खिचडी, टोमॅटो राईस, फ़ुलके ही बाबांकडे आम्ही हट्टाने केलेली मागणी.....अगदी क्वचितच करतील पण ते अगदी मन लावून,कटकट न करता स्व:तहून करणं त्यांना जमतं.....
याबाबतीत ’आउ, लकी आहेस तू’..................................

त्या दिवशी चार बॅगा खांद्याला लावून, एका कडेवर आता कुठे मान सांभाळायला शिकलेल्या पोराला घेउन वरच्या ताईला पुढे जाताना पाहिलं आणि तिचा जबलपूरचा ठोंब्या मागून केस सारखे करत येत होता, ते पाहून डोकं बाजूला काढून ठेउन द्यावंसं वाटलं.
आपण अशी, घरात अशी स्त्रीलिंगी-पुल्लिंगी विभागणी केलीच नाही नं, त्यामुळे हे असं काहीतरी बघितलं की भर उन्हात डोक्यात वीज तळपायला लागते .

तुला आठवतंय, पूर्वी तू शाळेत जाताना, मुळातच वाटाण्यासारखे असलेले डोळे अजून फ़ुगवून त्या दोन जणी बघत बसत नेहमी....एवढंच कशाला,... स्कूटीवर लेकीला पुढे बसवून ’ती’ भुरर्कन सुटायची, तिचा so called "male dominated' प्रोफ़ेशन मधला मोकळा वावर खडयासारखा यांच्या दाताखाली आलेला.
तुझा रोखठोक खाक्या आणि नाकासमोर चालण्याच्या वृत्तीमुळे भिंग लावूनही त्यांना काही सापडलं नसतं.

मात्र तिला असं बिनधास्त फ़िरताना पाहून आणि त्यातलं तिचं हळूहळू बसत चाललेलं बस्तान बघून आपापसात कुरकुरणा-या चकल्या आठवतात.....तिच्या संसारातले दोष त्यांना बरोब्बर दिसतात, अगदी तिच्या नव-याला वेळेवर जेवायला मिळत नाहीपासून ते लेकीची आबाळ होते अशा अथ ते इति चर्चा.........कसं गं एकाच तेलात असूनही यांना काटयाला काटे टोचतात म्हणून कुरकुरता येतं. खरी टोच वेगळीच असते....तिचं नशीब म्हणजे ’पाकातल्या पुरीसारखं’ त्यावर आपली दुखरी नस कुरवाळण्याचा हा प्रयत्न.....

त्यांनी आपल्या आहुती दिल्या गं पण यज्ञकमळं अजूनही राखेतच श्वास घेतायत, अजूनही समिधांचा करपून गेलेला वास जगू देत नाही. तू म्हणशील, कधी एवढी उमललीस??? पण हे फ़क्त स्त्रीवादीच्या आजच्या गुळगुळीत संकल्पनांमध्ये आपटी खाल्लेलं शहाणपण आहे.

उलटा नेसला काय नि सुलटा असला काय पदराखाली साडीची विरलेली वीण लपवता येत नाही गं .
तुकतुकीत त्वचेवरुन ओघळले तरी अश्रूंना वैयक्तिक फ़ारकती घेणं जड होतंय....मोजपट्ट्या लावून तुझं दु:ख किती अन माझं कोमेजणं किती असे व्यावहारिक भागाकार करताच येत नाहीत.

आपण काय करावं, थिजलेल्या जाणिवा मूकपणे पहात रहाव्यात आणि हुंदके तळाशी कोंडून ठेवावेत....काठ थरारेल क्षणैक........त्याचं सांत्वन करावं, होईल तो ही होईल शांत तरंगातून."

उनाडी गंमत

2009-02-17T09:41:00.003+05:30

बरं कधीकधी सकाळी उठून मला walk ला जावसं वाटतं....रोज काय तेचतेच बघायचं?.....तोच सूर्य, तीच झाडं,तोच रस्ता मग मला बोअर होतं. सकाळ कशी......कधीतरी उठून तिचं वेगळेपण अनुभवावं,मस्त romantic वगैरे व्हावं, धुंदफ़ुंद कविता कराव्यात आणि दाट धुक्याचा झाडात साचून राहिलेला हिरवा सुवास घ्यावा,प्राजक्ताला आंजारुन-गोंजारुन घ्यावं, झुबकेदार होउन पायावर लोळणा-या उन्हाशी कुजबुजत रहावं, टवटवीत सकाळ अलगद उतरवून घ्यावी....हे सगळं करण्यात कधीतरीच मज्जा असते गं’ हे असं आउला सांगितलं तर म्हणाली, ’तुला रोज उठायचा कंटाळा येत नाही, त्याच घरी यायचा कंटाळा येत नाही हे नशीब माझं :D

’न चुकता सकाळी पाकात पिळून काढलेल्या रस्गुल्ल्यासारखं ’love you" आणि संध्याकाळी तोच रस्गुल्ला बासुंदीत बुडवून काढल्यासारखं ’miss u a lotttt' असं लाडे लाडे श्रीजा कसं बोलू शकते??? कंटाळा नाही येत रोज लाडिक बोलण्याचा तिला?’
"तुला काय problem आहे त्या बिचारीचा, बोलेनात का.....त्या बंबूलाही आवडतं नं ते मग सोड ना" ......इति कविता.
हे प्रकरण नवंनवं असणार म्हणून हे असं....अशी माझी आपली आधी समजूत होती पण कविने सांगितलं हे अगं दोन वर्ष झाली....तेव्हा मात्र थोडं आतल्या आत कौतुकही वाटलं...दोन वर्षानंतरही ह्यांना काहीतरी म्हणावंसं वाटतंय हे काही कमी नाही....फ़क्त आपलं ते रोज गोडावलेले शब्द मला पचेनात..मुंग्या येतात बघून डोळ्यांनाही....
"गोड आवडत नाही तुला?????"
"म्हणजे?.....रोख काय आहे नेमका प्रश्नाचा?"
"अगं.....कोके ’तुला’ गोड आवडत नाही?"
"ohhh! मला वाटलं नेहमीसारखं काहीतरी चावट पिल्लू सोडलंयस :P. माझा कोकणस्थी पणा फ़क्त कुणाला शालजोडीतले मारताना किड्यासारखा वळवळतो इतकंच....गोडात आकंठ बुडण्याइतपत अजून नाहीये."
":D"
"कठीण आहे भविष्यात गो......तुझे."
"का का???? " आता हे फ़ार साळसूदपणे विचारलं होतं मी.
तर काही न बोलता गालातल्या गालात खुदखुदून गेली......
ती रोज अशी एकसर न हसता काहीतरी वेगळीच हसते असं मला रोज वाटतं ;)

रात्रमयुरा..

2009-02-09T11:47:00.004+05:30

दिवसातले गोंधळ, त्यांना दारापर्यंत निरोप देउन मी रात्रीच्या हक्काच्या जगात प्रवेश करताना कसं मोकळं मोकळं वाटतं......कित्ती दिवसांनी आउचा मोबाईल गवसला.....तिच्या नकळत उचलून आणलेला नाहीतर तिने बघितलं की हे रात्री कानात घालून मी गाण्यांच्या वरातीत होते तर तिच्या रागाचा पारा थेट वर जातो. आणि....’काढ ती कानातली टोपली(ear phone's ना याहून चांगला शब्द मी अजून शोधतेय म्हणजे तिला सांगता येईल)..दोन-दोन तास कानात अडकवून कानांच्या जवळ ठेउ नको कितीदा सांगितलंय खाजणं होतील कानाची" :O (कानाची खाजणं???)
आउचा रागाचा पारा चढला की ती मराठीत गावरान सुटते....कुठल्याही अक्षरामागे कुठलंही अक्षर स्टॅंप लावून पाठवून देते...शब्द भिरभिरल्यासारखे इकडून-तिकडे पळत सुटतात. शाळेचे सुंदर, एकवळणी हस्ताक्षरातले,कौतुकं मिरवणारे अहवाल लिहीणारी ही तीच आउ का? असा मला प्रश्न पडतो.
मग तिच्यासमोर मी नि विभू दाताच्या फ़टीत कोंबता येईल तितकं हसू कोंबतो आणि तिची पाठ वळायचा अवकाश खि:खी:खि:खी:....
तिच्या शब्दांची वेगळी डिक्शनरी तयार होईल’आउझ डिक्शनरी’ ( जसं चाउस तसं आउझ) :D

पण आउला कुठाय ठाउक गाण्यांबरोबर माझे विचारही माझ्याबरोबर फ़िरायला बाहेर निघतात...कधी रमतगमत तर कधी डायरेक्ट स्केटिंग शूज घालून.....मनसोक्त फ़िरुन येउन मग बर्फ़ात उतरतात.....मग तिथेच अडकून बसायचं. हे असं तिला मी सांगितलं तर तिला भिती वाटेल पोरगी ऑटिस्टिक होणारे...मग उगीच तिच्या डोळ्यांत काळजीतले ससुले मी बघत राहाणार......

हे आठवूनच हसू येतं...कानात टोपली घालून एफ़.एम सुरु होतं आणि मलिष्का ओरडते...सॉरी दुसराच आर.जे किंचाळतो...’मलिष्का का सबसे बडा फ़ॅन कॉन्टेस्ट’.......काय बावळट हसला तो.....चॅनेल चेंज....तो दुसरं कार्टून ओरडतं.......SMS( superhit music show)....कंटाळवाणी वाटतात तीही कधीतरी. मग वैताग येतो............
जराशी खिडकी उघडून बाहेर बघताना वर आकाशात दोन-तीन लुकलुक चांदण्याही पेंगुळलेल्या दिसतात वाटतं मस्तं गवतावर जाउन उनाड गप्पा कराव्यात त्यांच्याशी पण त्या जास्तच आळसावलेल्या.....

मग परत येउन एफ़.एम चा आवाज मोठा करुन बसते.......दीपूने पाहिलं तर कुचक्यासारखा म्हणेल.."तुम्ही केव्हापासून?.....एफ़.एम बिफ़ेम ह्म्म्म, तेही एवढया कर्कश्श्श?"
मी नि माउ तो असं कानात घालून २४ तास ऐकताना दिसला की त्याच्या बहिरेपणावर त्याचे कान विटेस्तोवर यथेच्छ बोलतो....आणि संपूर्ण संभाषणात तो फ़क्त..’अगं पण.........आत्ताच तर.....चांगलं गाणं होतं म्हणून..........अरे.....तुझ्या तर............." एवढंच बोलू शकतो.

एवढयात गोल्डवर बरं काहीतरी कानावर पडतं......जुन्या गाण्यांचा छंद हा हल्ली लागलेला.....
"ये तो बस्स आशियाना है....यादों का, बहारोंका और...’ हा अनुरागसारखं बोलायचा प्रय्त्न करतो पण जमत नाही. तो गाणं लावतो..........
"थोडी सी जमीं,थोडा आसमां......
तिनकों का बस एक आशियां" ......
शब्द मनावर रुंजी घालण्याचा अवकाश सकाळची ट्रेन आठवते....गडबडीत लक्षात राहिलेली ’ती’ समोर येते.

ती आत्ता का आठवावी??? एखाद्या राजकन्येसारखी तिची केतकीवर्णाची आकृती नजरेसमोर तरळून जाते....छोटीशीच पण काचेतून बाहेर आलेल्या बाहुलीसारखी, त्यातही तिच्या गळ्यातला काळा ताईत माझ्या लक्षात राहतो.....तिच्या बरोबर असणा-या बाईच्या दुपट्ट्याशी तिचा सारखा चाळा, ती बाई तिची आई होती की अजून कोणी कळेना पण तिच्या चेह-याकडे मात्र बघवेना., आणि त्यात त्या मुलीवरुन नजर बाजूला करुन त्या बाईकडे फ़ार वेळ मी पाहिलंच नाही. कोण असेल ती??????
ट्रेनमध्येही माझ्या समोरच्याच सीटवर बसलेली. तिचं येणा-या जाणा-या प्रत्येक विक्रेत्या पोरांकडे, त्यांच्या खेळण्यांकडे लक्ष.....त्याच्या हातातलं पेंटिग बुक बघून तिने उत्सुकतेने त्या बाईकडे पाहिलं पण तिचं लक्ष दुसरीकडेच........म्हणून ती गप्प! कित्ती कुतूहल त्या एवढ्याशा डोळ्यात..........
अशी येता-जाता किती माणसं दिसतात..... सगळे चेहरे कुठे लक्षात राहातात पण काही असे तुकडे माझ्या डोक्यात पक्के कोरले गेलेले.......
स्टेशनवर धावपळत जाताना त्याच्या बासरीतून निघणारे करुण सूर मला क्षणभर थांबवतात, त्याला दृष्टी नाही????????? माझ्या उघड्या डोळ्यांनी मी पाहू शकणार नाही असं काहीतरी तो त्याच्या बासरीतून सांगतो.......सुंदर तरी करुण.
भरभर दो-यावर मोग-याच्या कळ्या ठेउन.....उलटीसुलटी फ़ुलं अगदी न पहाता अचूक गुंफत आणि एकीकडे पुस्तक वाचत ती मोग-याच्या कळ्यांसारखीच शुभ्र हसत मला गजरा देते....गुंफ़लेल्या फ़ुलांमधून तिच्या चमकीतून उजळलेलं हसू मी घरी घेउन येते.....

अलिबागच्या समुद्रात मनसोक्त हुंदडताना मला तो दिसतो....त्याच्या पोरसवदा हातांनी मांडीवर नारळ ठेउन, हातातला त्याचा मख्खन धारवाला(हे त्याचंच विशेषण) चाकू पटापट चालतो....आणि मलई काढून पुढ्यात धरतो....छोट्याशा खोपट्यात त्याची आईसुद्धा माझ्यासारखंच पण आईवेडया कौतुकाने त्याच्याकडे पाहात राहते. त्याचे उत्साहाने शिकण्याचे छंद ती कौतुकभरल्या डोळ्यातून सांगते........

वेडया आशेतले, निरागस डोळ्यातून वाहाणारे हे कवडसे मला वेडावून सोडतात.........
हर दिल में अरमां होते तो है,
बस कोई समझे जरा.............

गाणं संपतं......रात्रीचे मोर निळ्या-जांभळ्या रंगातून गर्द होत झाडाखाली विसावतात......

चिरागदानं

2009-02-04T08:47:00.007+05:30

ब्लॉग सुरु केल्यापासून, हावरट मुलासारखं मिळतील तेवढे सगळे ब्लॉग्स पाहून टाकले...वाचून झाले. एकदम आईस्क्रीम, टॉफ़ीझ,चिंचा,खेळणी एकत्र मिळाल्यावर छोटया पिल्लूचा चेहरा कसा हरखून जाईल नं तस्संच झालं. नुसते ब्लॉग्स नाहीयेत हे........ही चिरागदानं आहेत!!! चिरागदानं हा शब्द पेशवाईतला.....झुंबरांसाठी किंवा पूर्वीच्या काळी जी महाल प्रकाशित करण्यासाठी छताला लागून दिव्यांची काचेतली आरास असे त्यांना चिरागदानं म्हणतात. ही सुद्धा मनातली चिरागदानंच नाही का?

मनातल्या खोल,गूढ दालनात अधांतरी पाय ठेवावा आणि नंतर ही सुबक लेणी नजरेस पडून हरखून जावं असं काहीसं झालं माझं.....मनातली सरसहून सरस शिल्पं...काही सुबक, कोरीव शब्दनशब्द टिपून घ्यावा, तर काही अगदी आकार नसलेली पण वेडुकली तरी त्यांच्याशिवाय काहीतरी रितं राहिल्यासारखं वाटावं अशी....

गायत्रीचं लेखन....श्रीमंत करुन जाणारी भाषा, शब्दांचे चकवे, अनपेक्षित हळवेपण आणि नेमक्या क्षणी उंची गाठण्याची कला...सुंदर!! टयुलिपची वर्णनात्मक ओघवती स्टाईल...तिच्या दैनंदिनीत कुठेतरी स्वत:लाच पाहिल्याचे आभास करुन देते. संवादिनी सुमेधा, मंजिरी,....असे कित्येक आणि तरी अजून मुलांचे ब्लॉग्स वाचायचेत. :) या विश्वातलं मी म्हणजे अजून तरी, एक रांगत अंगठा चोखणारं बाळंच. आणि हे वाचताना म्हणजे अगदी, "हेच हेच म्हणायचं होतं मला".....असं कितीकदा तोंडून निघालं असावं. ’घरात हसरे तारे असता पाहू कशाला नभाकडे’ त्या टाईप. पण ह्या इतक्या एकसे बढकर एक रायटर असताना एकटया अरुंधतीला booker award मिळावं????? हम्म्म्म्म...............

पण अशी सुंदर कवाडं खुली केल्याबद्दल समस्त ब्लॉगविश्वाला सलाम!!!

2009-02-03T13:30:00.002+05:30

उगीच अस्फ़ुटपणे माझी फ़ुटणारी मी तुला ठाउक आहेच...पण माउ गं, डोशावरल्या वरवर पडणा-या कधी खरपूस वास सुटलेल्या जाळीसारखं होतं बघ माझं कधीकधी..निसतं उन उन पसरावं तसं कढलोण्यासारखं मी पसरत जावं आणि मग विरघळल्यागत एकजीव होउन जावं स्वगताशी.

खिडकीवर हलत राहतं उन, त्यातली उबदार झुळूक कुठं आतआत जाउन भिडते...शब्दांच्या वेणांसारखी आतवरच खोल पडून राहाते. धूळ साचलेल्या पानावर बरोब्बर मध्येच तुकतुकीत छोटी पालवी धुमारते....मग जुनी पालवी गळून का पडत नाही....की आपलं गर्द हिरव्या पानातून पोपटी कोवळेपण उठून दिसतंय म्हणून झाड काही निरोपाचे दिवे घेत नाही.

केशराच्या काडयांनी सजवलेल्या घट्ट खरवसाच्या वडीची आठव येते गं..आजी आत्ता येउन हातावर ठेवेल अन भरभरुन आशिर्वाद देईलसं वाटतंय....माघीच्या दिवशी भजनं ऐकली आणि लख्खं चकाकणा-या गणपतीच्या सोंडेवरलं फ़ूलंच होउन जावंसं वाटलं. मी वेळ नाही म्हणता म्हणता गार फ़रशीवर पाय टाकला आणि मग कळलं त्यादिवशी माघी चतुर्थी होती....कसं योगायोगाने पोहोचले नि तिथलीच झाले. जिंकल्या शुभंकर शक्ती....पण मी भांडलेच नव्हते कधी माझा विश्वास नाही म्हणत.....आस्तिक आणि नास्तिकाच्या खोल मृगजळाला पाय लावून आले इतकंच काय ते नास्तिकपण. हसून आणि मावळतीला भरुन घेतलं प्रसन्नतेने. उंच छताकडे आणि महिरपींवर सोड्लेल्या पिवळ्या शलाकांकडे ओझरतं पाहून वळती झाली पावलं......